De windomstandigheden waren gunstig tot ik tien km van het plaatsje Junin de Los Andes verwijderd was. De harde zijwind deed mij besluiten niet meer verder dan Junin de Los Andes te fietsen. Het open heuvelachtige landschap langs het traject was niet bijzonder. In het toeristische plaatsje verbleef ik de hele middag in een restaurant en internetcafe, want ik wilde uitzoeken of ik Chili wel op tijd zou kunnen halen. De weersomstandigheden voor de volgende dag waren niet gunstig voor mij gestemd. Via internet vernam ik dat er een harde wind vanuit de Andes bergen zou waaien en kon ik me opmaken voor een zware fietsdag.
De volgende ochtend maakte ik me op voor de beruchte wind uit de Andes bergen. De hele middag had ik last van hevige tegen- of zijwind, echter ik kon mijn gemiddelde snelheid nog boven de acht km per uur houden. Ondanks de wind fietste ik gelukkig nog over geasfalteerde wegen, waardoor ik maar een tegenstander hoefde te verslaan. Ik merkte dat al die zware fietstochten in het zuiden van Chili en Argentinie mij mentaal sterk hebben gemaakt, waardoor ik de wind en windvlagen toch eenvoudig overwon. De laatste 10 kilometer veranderde het open heuvelachtige landschap (pampa-vlakte) in een bosrijk gebied, want ik naderde het nationaal park Lanin. De hele dag was er laaghangende bewolking in het park, waardoor ik de vulkaan niet te zien kreeg. De geasfalteerde weg hield op en ik kon over natte zandwegen fietsen. Gelukkig was het niet steil, waardoor mijn fietstempo niet al te ver naar beneden zakte. Na zes uur fietsen bereikte ik de gesloten grenspost en moest ik overnachten in de naast gelegen camping. Op de camping waren ook gestrande reizigers, die in afwachting waren voor de grenscontroles van de volgende dag. Op 1150 meter hoogte begon het die avond harder te waaien en werd het een stuk kouder. Om de koude avond door te komen besloot ik maar vrij vroeg te gaan slapen in mijn mummy-slaapzak.
Op de laatste dag van het jaar stond ik vrij vroeg op, opdat ik de grenscontroles snel doorkwam. Het waren strenge controles, want alle bagagestukken werden door de rontgenscanapparatuur gehaald. Bij alle andere internationale wegen over de bergpassen had ik zo´n strenge controle nog niet gezien. Binnen een half uur kon ik al weer vertrekken en kon ik me opmaken voor de steile afdaling over de slechte ripio wegen in Chili. De vele grote kiezelstenen en gaten in wegdek verhinderde mij een snelle afdaling in het nationaal park P.N. Villarica. Het park bestond uit bosgebieden, meertjes en laguna´s. Veel wildlife had ik in het park niet gezien. Kortom, de nationaal parken Lanin en Villarica vielen mij tegen en konden niet vergeleken worden met nationaal parken Nahuel Huapi (Argentinie) en Puyehue (Chili).
Na de afdaling ontmoette ik de argentijnse fietser Juan, die ook op weg was naar Pucon. Hij vertrok met weinig bagage uit Junin de Los Andes en vertelde mij dat de windomstandigheden gunstig waren. De laatste 50 kilometers fietsten we gezamenlijk naar Pucon en praatten over alles en nog wat. Hij vertelde mij over zijn werk als journalist bij een lokaal radiostation, het leven in Argentinie en de gevolgen van de economische crisis, die jarenlang in zijn land heerste. Voor hem was een reis naar Europa onbetaalbaar geworden en kon hij niet jaarlijks op vakantie. Zijn passie voor fietsen en bergen deden hem besluiten om toch eens naar zijn buurland Chili te fietsen.
Nadat we onze tenten op een camping in Pucon opgezet hadden, zat ik met Juan op een terras in afwachting van de jaarwisseling. Vanaf het terras zagen we dat veel Chilenen en toeristen naar het strand gingen om naar het vuurwerkspectakel te kijken. Om middernacht fietsten we door de stad en zagen we de uitbundige feestvreugde op het strand en markplein. Het vieren van oud- en nieuw was niet anders dan ik gewend was in Nederland. Na afloop werd er tot in de late uurtjes in diverse cafe´s en discotheken doorgefeest.
1 opmerking:
Jeffrey,
Nog een gelukkig nieuwjaar gewenst!
Theo
Een reactie posten