Cusco: Machu Picchu

Voor de excursie naar Machu Picchu op zaterdag 26 januari was een reservering noodzakelijk, want er werden 400 bezoekers op het complex toegelaten. Een toegangskaartje voor Machu Picchu kostte me 100 USD, wat verschrikkelijk duur was. Ik kon het wel begrijpen, als je een beperkt aantal bezoekers op het complex wilde hebben. Deze handelswijze van de Peruanen zorgde er wel voor dat je veel wandelruimte op het complex overhield en dat je ook iets mee kreeg over de geschiedenis van de verloren stad in de Andes. Verder regelden de touroperator de trein- en busreizen voor de excursie.

Na de bezichting van de steden Pisaq en Ollantaytambo had je als bezoeker een bepaald idee gekregen hoe de Inca´s een stad volgens bepaald model bouwden. Machu Picchu was niets anders dan een verborgen stad in de jungle van de Andes. Deze stad was in 1911 door de wetenschapper Bingham per toeval ontdekt. Een peruaan vertelde hem over de verborgen stad, dat via de door de Inca´s aangelegde wegen bereikbaar was. De stad kon je diverse manieren bereiken. Ik koos voor de trein- en busreis naar deze stad. De treinreis was zeer boeiend om te volgen. De trein daalde in de bergvallei en reed langs de rivier Urubamba. In het begin verpestten de laaghangende bewolking en de regenbuien het zicht op de hoge bergtoppen. Na twee uur was het weer stabieler en brak de zon door. Ondertussen reed de trein in de bosrijke gebieden en dicht langs de snelstromende, bruine wateren van de rivier Urubamba. In de buurt van de Machu Picchu was een overstap naar de bus noodzakelijk om de steile bergpas op een snelle manier te overbruggen. De bustocht door de Jungle was niet zo bijzonder, want veel zicht op de hoge bergtoppen had je niet vanwege de vele takken van de hoge bomen. Als je zicht had, kreeg je wel het idee waarom de Spanjaarden de heilige stad Machu Picchu niet gevonden hadden.

Na de ruim 20 minuten durende busrit was je bij de toegangspoorten van het wereldwonder. De medewerkers telden de passerende bezoekers door de toegangspoorten en voorkwamen een grote toestroom aan bezoekers over de nauwe wandelpaden. De eerste honderd meters had je nog uitzicht over de laaggelegen treinstation en daarna volgde het hoogtepunt. Het panoramische uitzicht op de verloren stad deed je ogen even verblinden. De stad lag verscholen tussen de hoge bergtoppen. Veel tempels en huizen waren nog voor een groot deel intakt. De gids vertelde wat over zichzelf. Hij gaf al meer dan 27 jaar rondleidingen door deze stad en had meegewerkt aan diverse onderzoeken m.b.t. de opgravingen in- en rondom de stad. Inmiddels had hij ook al een boek uitgegeven, die je na afloop van de rondleiding kon kopen. De engelsprekende gids vertelde op een enthousiaste wijze uit hoe Machu Picchu opgebouwd was en welke tempels je direkt kon bezoeken. Wie de steden Pisaq en Ollantaytambo bezocht hadden, herkenden direkt de agrarische en urban sector van de stad. Na de korte uitleg wilde iedereen met de stad Machu Picchu gefotografeerd worden.

De maantempel kon je alleen zien, indien je over de oude Inca paden naar de top van de berg Huayna liep. Als bezoeker zag je wel de huizen, zonnetempel, koninklijk paleis, het gebouw met de drie ramen, de uitkijkpost, ceremonieplein, condor tempel (gevangenis) en het hoofdplein. De uitleg over de inval de zonnestralen op de zonnetempel was voor menig bezoeker onvoorstelbaar. De gids vertelde dat hij zelf op kortste dag van het jaar op het zuidelijk halfrond (21 juni) de unieke inval van de zonnestralen meegemaakt had. Door middel van foto´s kon je ervaren hoe slim de inca´s waren en hoe zij hun astronomische kalender samenstelden. In de condor tempel zag je een beeldhouwwerk van de kop van de condor. Vanaf grote hoogte kon je de vorm van de tempel zien als een vliegende condor. Als bezoeker zag je vanaf de grond wel de twee uiteengeslagen vleugels. Na de rondleiding konden de bezoekers vrij over het complex lopen. Vanaf grote hoogte zag je de vele bezoekers rondstrompelen, want je moest veel hoogtemeters maken om bepaalde tempels te kunnen bereiken.

Na afloop kon ik weer dezelfde reis met bus en trein naar Cusco maken. In de trein vermaakte het personeel de passagiers met een modelshow. Ze presenteerden veel alpaca kleding, die je kon kopen. Ik raakte in gesprek met een paar passagiers, waardoor de vier durende terugreis toch nog snel verliep. Het was voor mij onvoorstelbaar hoe de Peruanen een trein in de 21e eeuw rangeerde over de vele sporen. Het rangeren van de trein naar het platform was meer dan vier keer en duurde meer dan een half uur. Als inzittende kon je nog wel genieten van de lichtstad Cusco. De beroemde bouwwerken waren door de vele lichten duidelijk op een grote afstand te zien.

De volgende dag (27-01) bereidde ik me mentaal voor mijn terugreis op maandag naar Nederland. Ik wilde nog even een korte ervaring opdoen over fietsen in Peru en fietste nog naar het plaatsje Tipon, waar een oud Inca complex met terassen, aquaducten en badhuizen lag. Verderop zag ik nog wat overblijfselen van Inca ruines langs de weg. Na 30 kilometer fietsen in de vallei had ik het wel gezien en keerde weer terug naar Cusco. Op de terugweg moest ik even opletten op kinderen langs de weg, die water gooiden naar auto´s en fietsers. Het was een oude traditie tijdens de carnavalsperiode. Gelukkig was ik niet helemaal kletsnat en was ik binnen een half uur bij mijn hotelletje.