Woensdag (09-01) fietste ik richting het toeristisch plaatsje van Noord-Chili. De door mij uitgestippelde route was niets anders dan het volgen van de autoweg Ruta 23 in de Atacama-woestijn. Na 30 kilometer was het wegdek vnl. vals plat totdat de bergpas Baros Arana bereikt werd. Tijdens de klim werd ik even misselijk (hoofdpijn) en moest vaker rust nemen en veel water drinken. Op het hoogste punt van de route, dat op meer dan 3400 meter hoogte lag, begon de misselijkheid te stoppen, omdat ik de zware inspanning niet meer hoefde te verrichten. Het landschap veranderde van een grote zandvlakte naar een ruiger, door winderosie aangetaste open bergvallei, waar San Pedro de Atacama lag. De afdaling naar mijn eindbestemming was zeer enerverend, want de afdaalsnelheid was soms meer dan 80 kilometer per uur. Vanwege de sterke zijwind kon ik op bepaalde plekken tijdens de afdaling niet voluit gaan. De kilometerslange rechte, steile stukken in het wegdek zorgde ervoor dat ik de afdaalsnelheid kon laten oplopen zonder ook maar zelf de pedalen rond te draaien.
In de buurt van San Pedro de Atacama besloot ik de toeristische atractie ´Valle de la Luna te bezoeken. Na binnenkomst van de vallei veranderde het woestijnachtige landschap in een echte maanlandschap. De impact van winderosie op de vele rotsformatie´s in de vallei was goed te zien en zeker indrukwekkend. De rode rotsformatie Amfitheater was vanaf de reusachtige zandduin Duna Grande schitterend om te fotograferen. Vanaf de duin kon men de zonsondergang over de rotsachtige (maan)vallei goed aanschouwen, wat voor de vele bezoekers een reden was om in de buurt van de duin te zitten. Om half acht begon de zonsondergang, echter ik moest vanwege de snel optredende invallende duisternis de vallei verlaten. Het was immers nog 18 kilometer fietsen naar mijn eindbestemming. Desondanks zag ik toch de vele kleurveranderingen op de rotsformatie in de buurt van Valle de la Luna.
De volgende dag (10-01) kon ik eerst mijn fietsband plakken, omdat een flinterdun metaaldraad in mijn achterband was doorgedrongen. Ondanks de goede kwaliteit van Schwalbe Marathon banden kon je dit een keer overkomen net als tijdens mijn fietsritten over de Rallarvegen in Noorwegen. Na de reparatie fietste ik zonder bagage naar de enorme zoutvlakte Salar de Atacama. Het uitzicht leek veel op de oneindige zandvlakte van de Atacama woestijn, echter de bergtoppen op de zoutvlakten waren nu vervangen door oases en veel struikgewas. Na het passeren van het plaatsje Toconao was de zoutvlakte bijna helemaal leeg en zag in de verte wat struikgewas of bomen. De hele fietsroute had ik uitstekende uitzicht op de vulkaan Licancabur (+ 5916 m) en ander bergtoppen uit de Andes bergketen. In de namiddag stapelden de wolken zich rondom de bergtoppen en werd het zicht wat minder. In Toconao besloot ik weer terug te keren naar San Pedro de Atacama, want het was toch meer dan 36 kilometer fietsen en fietsen over de zoutvlakte was te ver afgelegen. Ik heb op diverse plaatsen wel geprobeerd te fietsen over de zoutvlakte. Echter mijn fietswielen zakten soms even een centimetertje weg in de vlakte, waardoor ik mijn pedalen met veel moeite rond kon krijgen. Tijdens de rit over de zoutvlakte in de buurt van de oase fotografeerde ik een groep lama´s van dichtbij. Op de terugweg zag ik een als superman verkleedde buschauffeur zijn bus aan het in- en uitladen. Ik had het in mijn reisgids Footprint Chili gelezen, dat je deze chauffeur tegen kon komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten