Op een zeer vroege tijdstip van een zondagochtend (14-01; 04:00 uur) nam ik deel aan de excursie voor het bezoeken van de beroemde geisers, thermale baden en kokende modderpoelen op de hoogvlakte van de Andes bergketen. Deze natuurverschijnselen lagen op een hoogte van meer dan 4200 meter. Op deze hoogte zag je al dat een paar bezoekers (vooral kinderen) even misselijk werden, maar door regelmatig te drinken en te rusten konden ze weer verder. Na meer dan twee uur in een minibus gezeten te hebben was ik blij dat ik de minibus mocht verlaten bij aankomst. Het slechte wegdek naar de geisers zorgde ervoor dat je nauwelijks kon bijslapen in de wagen, omdat je continue stuiterde over een golfend wegdek of gaten in de wegdek.
Bij aankomst was het weer zeer stabiel, waardoor de bezoekers de geisers goed aan het werk konden zien tijdens zonsopkomst. Sommige geisers spoten het hete water (+ 85 C) plotseling omhoog, waardoor veel bezoekers in staat waren de gedroomde foto´s met de geisers op de achtergrond vast te leggen met de digitale camera of mobiele telefoon. De spuitende geisers gaven een enorme hoeveelheid hete waterdamp af, waardoor je de overkant van het veld niet meer kon overzien. Net als in de omgeving van Rotorua (Nieuw Zeeland) zag je terrasvorming en verschillende kleuren afzetting rondom de geisers. Door het wegstromen van het hete water (afkoeling) onstonden er diverse afzetting.
Na een uur bezocht ik een ander veld met geisers en heetwaterbronnen. In een van de heetwaterbronnen kon je zwemmen in het warme water (30 C). Ik had geen zin, want ik had al genoeg gezwommen in de thermale waterbronnen van Puritama. In het veld zag je wat spuitende geisers, echter het werd al een stuk minder. In de late ochtenduren vertrokken vele bussen met toeristen naar het dorpje Masuka op de Altiplano. Op weg naar het dorpje zag je veel vicuna´s, lama´s en flamengo´s en had je een schitterend uitzicht op de vulkanen en de kleine ijsvelden, dat op bergflanken van de Andes lagen. In Masuka kon je het leven op de Altiplano aanschouwen. Wat ik al tijdens mijn terugtocht naar San Pedro de Atacama vermoedde, was uitgekomen.
Tot ver na El Tatio waren er geen enkele services voor het aanvullen van de water- en voedselvoorraad en bestonden de natte wegen vnl. uit zand. Als ik niet op tijd weg was gegaan, dan zou ik ergens op de hoogvlakte stranden, want de weg naar het eerst volgende dorpje (Linzor) was over een 4 WD track en dat maakte het voor de fietsreizger wel zeer lastig. Desalniettemin, er was wel genoeg water uit de rivieren of laguna´s te halen, indien je beschikte over een zeer goede filter. De terugreis naar San Pedro de Atacama was via het dorpje Gautin en ik zag de vallei met de grote kaktussen weer. Binnen een half uur was je weer in San Pedro de Atacama en kon ik in de middag de volgende excursie uitzoeken. Wie San Pedro de Atacama bezocht, kon niet om de vele excursies of activiteiten heen, die door de touroperators aangeboden werden. In de loop van de middag besloot ik een excursie naar de grote zoutvlakte Salar de Atacama te maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten