In de vroege ochtend arriveerde ik met de kustvaarder Navimag in Puerto Montt. Ik besloot direct door te fietsen naar Puerto Varas. Na een klein uurtje kwam ik aan in het toeristische dorpje. Naar mijn mening te toeristisch, waarop ik besloot om door te fietsen naar Ensenada langs het grote meer Lago Lllanquihue. De overgang van Zuid-Patagonie naar Noord-¨Patagonie was enorm groot. Het klimaat was voor de fietser gunstiger. Het zonnetje scheen feller en de temperatuur was al ruim boven de twintig graden. Ook het uitzicht was anders dan ik gewend was.
In het meren-district bevonden zich vele vulkanen, waarvan ik vulkaan Osorno de mooiste vond. De met sneeuwbedekte kegel van de vulkaan was zeer egaal verdeeld. Kerstavond was niet bijzonder in het plaatsje Ensenada, want het leven ging gewoon door. De Chileen werkte liever op dezer dagen. Een simpele kerstviering zag je in sommige winkels en slaapgelegenheden, maar meer ook niet.
De eerste kerstdag fietste ik naar Entre Lagos en had last van de hitte en de felle zon. In het nationaal park P.N. Vicente Perez Rosales fietste ik kilometers lang om de grote vulkaan Osorno heen. Op de bosrijke flanken van de vulkaan kon ik de hitte van de zon vermijden, echter door de langdurige hitte had ik veel last van enorme stofwolken, die afkomstig waren van passerende automobilisten over de welbekende ripio wegen. In de avond arriveerde ik op mijn eindbestemming. Ik was niet echt bezig met kerst, want het zonnige klimaat in het meren-district en de hardwerkende chilenen deden je de kerstdagen vergeten. Op zich raar want er woonden toch veel aanhangers van het christelijke geloof.
Op tweede kerstdag raakte ik in gesprek met een nederlandse vrouw uit Amsterdam. We praatten over en alles en nog wat. Ook zij vond dat er in Zuid-Amerika nauwelijks sprake was van kerst. Zij ging verder doorreizen naar het zuiden van Chili. Ik gaf haar nog wat tips mee en zij gaf mij ook bruikbare tips voor het reizen in Noord-Chili. Net tegen de middag nam ik van haar afscheid en fietste richting de bergpas Samore in Argentinie. In de loop van de middag was de temperatuur al zo hoog opgelopen, opdat ik besloot ergens in het nationaal park P.N. Puhue te gaan zonnen. Na vijf uur was de zon minder fel en kon ik mijn fietstocht naar de hooggelegen bergpas voortzetten. Het was een lang beklimming van ruim 22 km met meer dan 1000 hoogtemeters, die even overwonnen diende te worden. Ik was al vaker een zware lange beklimming gewend, echter het werd een race tegen de klok om het park op tijd te verlaten. Wildkamperen in het park was immers verboden. De lange klim in het bosrijke gebied was langs laguna's en watervallen. De biodiversiteit van het park was enorm, want veel verschillende planten en struikgewassen waren er te zien. Een bijzondere roofvogel, valk, was vaak lopend over de weg te zien. De vogel was op zoek naar overstekende dieren (hagedis etc.). In de late avonduren merkte ik al op dat de grenspost van Argentinie niet bereikt zou worden. Ik had geen keuze meer en moest wel ergens in het natonaal park overnachten. De snel verlopen duisternis zorgde ervoor dat ik niet in de gaten had dat ik op het hoogste punt van de bergpas Argentinie bereikt had. Ik was nl. onder de indruk van de sneeuwresten langs de weg. Met dit landschap en sneeuw op de achtergrond had ik toch nog even een witte kerst op tweede kerstdag. Gelukkig was het niet koud op 1300 meter hoogte en sliep ik lekker.
De volgende ochtend (27-12) kon ik van de omgeving genieten en ontbeet op een toeristisch uitzichtpunt, waar je als toerist de bergtoppen rondom de bergpas kon bekijken. Nadat ik vrijsnel de argentijnse grenspost verlaten had, kon ik me opmaken voor een zware rit langs de zeven meren. Opnieuw was het zeer heet in het meren-district. Na 15 km fietsen over verharde grind- en zandwegen besloot ik dat ik in de middag maar beter kon gaan zonnen en zwemmen. Langs een snelstromend riviertje lag een paar lang te zonnebaden en genoot van de stilte rondom het riviertje tot een paar toeristen het plekje ook ontdekten. Het rivierwater was zo helder, dat je het gewoon kon drinken. Ik proefde nauwelijks het verschil met het bronwater, dat ik in winkeltjes kocht. Voor de zekerheid gebruikte ik toch maar even een filter, maar zag nauwelijks vervuiling in de filter optreden. Na 17:30 begon ik verdere te fietsen richting San Martin de Los Andes. Ondanks het weer aangenamer was, kon ik de zware fietstocht over vnl. zandwegen niet voltooien vanwege invallende duisternis. In het donker wist ik nog op tijd een camping in Pichi Traful aan het door bos omgeven meer Lago Traful te bereiken. Ik zette mijn tent dicht bij het water en merkte de volgende dag op dat het uitzicht het meer en de omliggende bosrijke bergflanken zeer rustgevend was.
Het weer was op vrijdag 28 december gunstig gestemd voor de fietser. De bewolking in het gebied zorgde ervoor dat de hitte niet doorbrak. Na zeven kilometer verliet ik gelukkig de slechte wegen en bevond ik me op geasfalteerde wegen. In een sneltreinvaart overwon ik de vele heuvels en lastige klimmetjes. Mijn beenspieren waren goed getraind en zag dat de gemiddelde snelheid tijdens de klim op geasfalteerde wegen redelijk hoog was. Met een hoge verzet (voorblad van 32 tanden)kreeg ik de pedalen gemakkelijker rond. Aan het begin van mijn fietsreis was dit niet het geval en moest ik vaak terugvallen op een voorblad van 22 tanden. Het uitzicht op de vele meren was schitterend om te zien. De dichte bosrijke bergvalleien en meren leken veel op de omgeving van Lago del Desierto in het zuiden van Patagonie. In de late middaguren bereikte ik de eindbestemming San Martin de Los Andes. Het was een dag later dan ik gepland had, maar de onverwachte hittegolf en zandwegen weerhielden mij om in de middaguren verder te fietsen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten