Op zondag 16 december waren de Italiaan en de nederlandse vrouw van plan vroeg te vertrekken naar Torres del Paine. Vanwege hevige regenval in de ochtenduren konden ze niet vertrekken, waardoor ik als nog eerder vertrok dan zij. Op weg naar het nationaal park werd het landschap zeer heuvelachtig met gemene steile klimmetjes. Het natte zanderige gravelweg maakte het fietsen zwaar. En ik moest als fietser accepteren dat het weer een lange fietsdag wordt. De granieten torens waren bij het meer Lago Amarga al goed zichtbaar en verlichtte de pijn van het fietsen over de natte slechte gravelwegen. De Italiaan Matteo en de nederlandse Carolien trof ik weer bij het meer en we fietsten gezamenlijk naar de camping Las Torres. Bij de camping riep een braziliaanse backpacker Alex mijn naam. Ik kende hem van de jeugdherberg in El Calafate. Hij was zo onderde indruk van mijn snelle fietstocht van El Calafate naar Torres del Paine drie dagen dat hij met mij op de foto wilde. Uiteraard kon ik zijn bewondering waarderen en motiveerde mij alleen maar om verder te fietsen in Chili en Argentinie. Ik vertelde hem dat het fietsen wel meeviel. Een fietsafstand van 282 km (vergelijk van den Haag naar het uiterste noorden van Groningen) in drie dagen is voor een ervaren fietser gemakkelijk te doen, maar dat de slechte wegen, uitgestrekte papampasvlakte met weinig voorzieningen en sterke tegenwind de grootste tegenstanders zijn. Met uitzicht naar de befaamde bergtoppen zette ik de tent op en hoopte dat de wolken om de bergtoppen de volgende dag verdwenen. Ondanks het goede zicht op de bergtoppen, had ik vanwege de laaghangende wolken geen ideaal beeld.
De volgende dag (17-12) maakte ik de populairste wandeling van het park. Vele buitenlandse wandelaars en hikers maakten deze eendaagse wandeling naar de drie beroemste, granieten bergtoppen van het park. In het begin moest ik veel steile hellingen beklimmen en gebruikte ik vooral de andere beenspieren. Vanwege mijn fitheid was de negen kilometerlange wandeling eenvoudig te overbruggen. De wandeling kenmerkte zich vooral door de vele uitzichten over meren, bossen, watervallen en gletsjers.
Degene, die lef had, overwon de laatste anderhalve kilometer naar het 970 meter hooggelegen uitzichtpunt. De grote zwerfstenen (morenen) maakten de klim naar het uitzichtpunt zwaar en veel wandelaars zagen af van deze beruchte klim. Ik was overmoedig geworden en besloot de klim toch maar te doen. Na een uur klimmen en wandelen bereikte ik met een tiental mensen het uitzichtpunt en kon ik de gedroomde foto´s van de drie granieten torens maken. Laaghangende bewolking rondom de torens was er heel dag niet aanwezig, waardoor ik eindelijk een ademebenemende uitzicht had op deze bergtoppen. Na een kwartier verlieten de meeste wandelaars het uitzichtpunt en bevond ik me voor hooguit 20 minuten alleen op eenzame hoogte. Vanaf de top zag ik een grote groep wandelaars en hikers bij het meer zitten. Zij zaten op ongeveer 700 meter hoogte en hadden een mindere blik op de granieten torens dan ik. Ik pakte vervolgens mijn boek ´The Da Vinci Code´ van Dan Brown en las een hoofdstuk tot de volgende groep wandelaars arriveerden. Ondertussen wierp ik steeds een blik naar de torens en genoot van het bereiken van mijn reisdoel ondanks een paar tegenslagen op het eiland Chiloe.
De terugtocht naar de camping Las Torres verliep zonder problemen op een incident na. Zo wist ik dat je nooit alleen moest hiken of wandelen in dit soort parken vanwege het gevaar op een ongeluk. De volgende groep bevond zich andere ander kant van de rotskam met vele zwerfstenen en puin en ik maakte de afdaling aan de andere kant. Plotseling gleed ik weg en bevond me een paar meter beneden en had het 250 meter laaggelegen ravijn als afschrikwekkend beeld voor me. Het fijne puine maakte de afdaling niet gemakkelijk op en ik moest me zien te redden om de stevige rotsblokken een paar meter hogerop weer te bereiken. Met wat klimwerk bereikte ik de grote stevige rotsblokken weer en kon de afdaling via deze rotsblokken weer vervolgen. Na tien minuten vond ik de wel bekende markers in de rotsblokken, waardoor de afdaling weer een stuk gemakkelijker werd. De volgende keer toch maar op tijd met een groep vertrekken.
Op de camping trof ik de Italiaan en de nederlandse vrouw weer aan. En we praatten weer bij en maakten de plannen voor de komende dagen kenbaar. De nederlander ging de beroemde wandeltocht ´El Circuito´ van tien dagen uitvoeren. De Italiaan moest binnen vijf dagen in Punta Arenas zijn om zijn terugreis naar Milaan te maken.
Nadat de stevige regebuien over waren, fietsten de Italiaan Matteo en ik de volgende dag naar camping Pehoe aan het gelijknamige meer. De fietstocht was over de slechte wegen was zeer mooi en je had altijd wel zicht op de gletsjers, watervallen, meren, laguna´s en de andere befaamde bergtoppen van het park, Cuernos del Paine. Deze bergtoppen leken in de verte op een net geslepen, rechtop staande houten potloodpunt.
De korte rit naar camping leek eenvoudig, echter de gemene steile klimmetjes in het zeer heuvelachtige landschap maakte het fietsen in Zuid-Chili wederom zwaar. Onder genot van een biertje en uistekende uitzicht op het meer Pehoe en bergtoppen Cuernos del Paine hoorde ik de liefdesverhalen van de Italiaan in het restaurant aan. Hij vond haar leuk en dacht dat zij de ideale vrouw voor hem was. Ik had de afgelopen dagen al in de gaten dat de twee een (tijdelijke) relatie hadden en besloot af en toe afstand te houden en dan maar alleen verder te fietsen of te wandelen. Ik had altijd wel een excuus om foto´s te maken, want daar stond ik bij veel fietsreizigers bekend om: de fotograferende nederlander met volbepakte fietstassen.
De volgende dag (19-12) moesten ik en de Italiaan de havenstad Puerto Natales bereiken. Matteo moest 240 km doorreizen naar Punta Arenas en ik moest de boot van Puerto Natales naar Puerto Montt van donderdagavond halen. De laatste 35 kilometers door het nationaal park was zeker aangenaam om te fietsen, echter bergtoppen Cuernos del Paine bevonden zich steeds achter de rug van de fietsers. Op een paar toeristische uitzichtpunten (chileens: mirador) bij een meer kon ik deze bergtoppen en Nordenskjold gletsjer op een grote afstand uitstekende fotograferen. De laaghangende, bewegeende bewolking verpestte soms het uitzicht. De Italiaan reed zoals gewoonlijk weer ver vooruit en na passage van het meer Lago del Torro had ik hem niet meer gezien. Een onverwachte afscheid. Zo gaat het eenmaal met fietsreizen. Hij dacht dat hij me wel in Puerto Natales zou zien. Ik wist wel beter en dacht: ´Die zie ik nooit meer terug.'
De laatste 25 kilometers door Zuid-Patagonie verliepen voorspoedig. De oeroude grotten van Milodon bezocht ik nog even, echter onder de indruk raakte ik niet. In de grot waren overblijfselen van een groot beest (soort dinosaurus) en de oermens uit de ijstijd gevonden. Na mijn bezoek bereikte ik havenstad Puerto Natales vrij snel en kon ik me opmaken voor de cruise naar Puerto Montt (Midden-Chili).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten