Boottocht van Pto Natales naar Pto Montt via Patagonia Channels

Op donderdagavond 20 december was de check-in voor de 1500 km lange bootreis langs de Chileense kust. De bootreis was met een chileense moderne bevoorradingsschip. Ik sliep in een slaapbunker met 22 bedden. Op zich had ik een duurdere compartiment kunnen betalen, maar het prijsverschil was te groot. Voor de duurdere compartiment zou ik meer dan 1500 USD betalen en de goedkoopste slaapplaats voor drie nachten was 370 USD. Het schip had alle moderne voorzieningen. In de zaal werden films vertoond en praatsessie of bingoavond georganiseerd.

In de loop van de volgende ochtend (04:00 uur) verliet de vrachtvaarder Navimag de havenstad Puerto Natales. Na het ontbijt stond ik op het dek en zag de boot langs de vele kale onherbergzame eilanden varen. De laaghangende bewoling verhinderde de optimale uitzicht over nauwe Patagonia Channels. De volgende uren veranderde het landschap nauwelijks, waardoor ik in mijn kleine bed in een slaapzaal mijn fotoalbum van de laatste twee weken aan het bijwerken was. Later pakte ik het boek van Dan Brown en begon verder te lezen en voelde mee met Robert Langdon, die beschuldigd werd van moord op de archivaris van het Louvre museum in Parijs. In de late middaguur veranderde het landschap van onherbergzame eilandjes en nauwe vaarwateren nauwelijks. In de avonduren bevond ik me in de Lounge room en dronk wat biertjes weg en praatte wat bij. Het reizen via de boot was toch een totaal andere beleving dan de vele afgelegde fietstochten met andere fietsreizigers. Op de boot was ik geen fietser tegen gekomen. Wel wat backpackers, echter ze waren niet mijn doelgroep.

De volgende ochtend maakte de vrachtboot in de ochtenduren (04:00) een tussenstop in Puerto Eden. Een paar passagiers stapten uit en de rest sliep nog. Op het schip werd zelfs vee vervoerd, want de hele dag hoorde ik de koeien. In de loop van de ochtend merkte ik de verandering in het landschap op. De kale bergen op de eilandjes en op het vasteland bestonden nu uit veel bosrijke gebieden. Ook op deze dag ondervond ik veel hinder van de laaghangende bewolking rondom de bergtoppen, waardoor fotograferen nauwelijks zin heeft. Het uitzicht veranderde nauwelijks tot in de late middaguur, waar het schip de beruchte golfstroom van Golfo de Penas moest overwinnen. De golfstroom was tijdelijk hevig, echter niet zoals ik de sterke golfstroom bij Bodo in Noord-Noorwegen kende. Het schip van de Hurtigrute voer toen urenlang tussen de hoge golven langs de noorse kust. Wat mij verder opviel was dat de chileense fjorden zeer ontoegankelijk waren vanwege de nauwe vaarwateren. In Noorwegen waren veel fjorden goed ontsloten en goed bereikbaar met de auto. In de avonduren las ik weer verder in het boek ´Da Vinci Code´. Ik was in ieder geval blij, dat ik in El Chalten (Argentinie) een spannend boek gekocht heb om in de mindere uren van de zeereis te kunnen lezen. Mijn webpages en fotoalbum had ik ondertussen al helemaal bijgewerkt.

De volgende ochtend (23-12) maakte het schip een uitstapje naar een van de vele gletsjers uit de Patagonia Icefields, die in nauwe inhammen van de Patagonia Channels uitmondde. Ik had al veel reusachtige gletsjers in het nationaal park Los Glaciars (Argentinie) gezien en maakte maar een paar foto´s. Rondom de boot zwommen een paar dolfijnen in het rustige vaarwater van het schip. In de late middaguur voer het schip over de Grote Oceaan langs de Chileense kust en kon de oplettende passagiers de zwemmende zeehonden observeren. Het zonnetje brak nu eindelijk door, waardoor de besneeuwde bergtoppen van de vulkanen ter hoogte van Chaiten (startplaats van Carretera Austral) goed te zien waren. Deze vulkanen had ik al op het eiland Chiloe al gefotografeerd. Aan de andere kant kon men het eiland Chiloe aanschouwen en wachtte ik tot het schip het ontoegankelijke, noordelijke deel van Carretera Austral passeerde. Door de vroeg invallende duisternis waren de bosrijke gebieden (het dichte regenwoud van nationaal park Pumalin) niet meer te zien. Een gemiste kans. Want het noordelijk deel had ik willen fietsen, echter de veerdiensten werden alleen in januari en februari (hoogseizoen) uitgevoerd. De avonduren bracht ik al lezend in de lounge room en mijn slaapbed door. Inmiddels waardeer ik het ingenieuze opzet van het boek, waardoor ik steeds de neiging kreeg om verder te lezen in het boek van Dan Brown.

Kortom: T.o.v. de zeereis langs de noorse kust was de boottocht langs de Patagonia Channels niet boeiend genoeg. Weinig afwisselingen in landschappen langs de chileense zuidkust. De dagenlang, laaghangende bewolking boven de zuid-chileens kust verhinderde het uitzicht op de Patagonia Icefields en je diende als reizigers altijd rekening te houden met zeereizen in dit soort gebieden. Zelfs in Noorwegen had ik de schitterende kustlijn van Helgeland in Noorwegen niet kunnen aanschouwen vanwege de laaghangende bewolking. Verder zou ik meerdere tussenstops bij pittoreske vissersdorpjes willen zoals in Noorwegen, want een beetje afwisseling tijdens het reizen kon geen kwaad.