Sossusvlei

08-12-2008
Wie in het park verbleef was bevoorrecht om voor zonsopkomst richting de Sossusvlei te rijden. Ruim voor zonsopkomst vertrok ik met een gids richting de Sossusvlei in de hoop de zonsopkomst boven de rode duinen te kunnen aanschouwen. Net als de vorige dag hing er een dichte bewolking boven het gebied, die de opkomende zonnestralen tegenhielden. Tijdens de ochtendschemering zag ik wel wat springbokken en konijnen de weg oversteken. Na 45 kilometer stopte de gids voor duin 45 en informeerde mij over deze rode duin, die eenvoudig te bedwingen was. Ik nam vervolgens de eerste foto’s en zag de eerste toeristen de duin beklimmen.

Na ongeveer 60 kilometer arriveerde ik in de beroemde Sossusblei en bezocht op advies van de gids eerst de opgedroogde witgrijze kleibodem met de dode bomen, dat beter bekend was onder de naam Dead Vlei. De zon brak niet door en de laaghangende bewolking verhinderde mij de kans om een surrealistische foto van een dode boom met als achtergrond de reusachtige rode duin onder een heldere, strakblauwe hemel te nemen. Desondanks maakte ik toch die foto, die in veel reisgidsen en fotoalbums van toeristen voorkwamen, alleen de donkere bewolking ontnam mij het buitenaardse fotoeffect. Een bijzondere foto was de gemsbok, die plotseling voor de rode zandduinen opdook. Het dier keek me op afstand aan en sjokte daarna weer verder op zoek naar voedsel en water.

Na de uitvoerige fotosessie reed de gids mij naar het laagst gelegen punt in de Sossuvlei, waar de droge rivierbedding in de woestijn eindigde. De gids vertelde dat een paar jaar geleden dit deel van de vallei onder water stond na hevige regenbuien. Het gebied trok toen veel bijzondere watervogels, wat het beeld van de rode zandduinen extra verlevendigden. In de Sossusvlei was geen water aanwezig, maar namen diverse woestijnplanten en meloensoorten toch veel vocht uit de laaghangende bewolking in de vroege ochtend uren. Verder was er opvallend veel levende als dode bomen in de droge rivierbedding. De Namib woestijn was in mijn ogen een boeiende woestijn, die me elke keer weer verraste. Bijzondere planten en dieren wisten onder extreme omstandigheden toch in de woestijn te overleven.

In de vallei ontbeet ik gezamenlijk met de gids en we praatten vooral over voetbal. Hij was aardig op de hoogte van het nederlands elftal. Tijdens het ontbijt wierp ik steeds een blik naar een van de duinen, waar veel toeristen naar de top wandelden. Tijdens zo’n tocht door het zware zand zag je welke wandelaars fit waren. Ik had geen behoefte om een duin te beklimmen, want ik had een 100 meter hoge duin in de maanvallei Valle de la Luna bij San Pedro de Atacama in het droge Atacama woestijn van Chili beklommen.

Na het ontbijt reden we terug richting de Sossusvlei Dune Lodge en maakten we een tussenstop bij ongeveer 140 meter hoge duin, Dune 40, voor het fotograferen van de hoogste zandduin in Namibië. De circa 380 meter hoge zandduin was zelfs hoger dan de hoogste berg in Nederland, Vaalserberg (+321 m). De hoogste zandduin leek net zo hoog als Dune 40, echter deze duin lag drie keer zo ver van de weg vandaan. De randen van de duinen vormden een golvend patroon in de woestijn, die vanaf de autoweg goed te zien was. Op de top van de hoogste duinen zou je deze karakteristieke structuur van de duinen in Namib woestijn herkennen. De rode zandduinen lagen er al duizenden jaren bewegingsloos bij en waren rood gekleurd vanwege de aanwezigheid van oxiderende ijzer in het zand. De rode zandkorrels - afkomstig van Kalahari woestijn - waren grover en zwaarder dan de fijne groengrijze zandkorrels, die sporadisch aan het oppervlak van de duinen verschenen en oorspronkelijk het gebied bedekten via de koude golfstroom langs de namibische kust.

Na de informatieve uitleg van de gids stopte hij nog een paar keer om mij in de gelegenheid te stellen om een lopende hyena, een rennende struisvogel en een overstekende slang te fotograferen. Aan het einde ochtend was ik al weer bij de Sossusvlei Dune Lodge en had ik een hele middag voor me om lekker uit te rusten. Af en toe mijn foto’s en reisverslagen bijwerken, dan weer even zonnebaden of gezellig bijkletsen. In de lounge room was een van de medewerkster diep onder indruk dat ik in haar land fietste. Ik legde haar uit wat mij bezielde om zo’n dergelijke fietstocht te ondernemen. Korte fietstochten in de koele ochtenduren was m.i. de oplossing om mijn eindbestemming Walvis Bay of Swakopmund te bereiken. In de avonduren trad er onweers- en regenbuien op en had ik geen zicht meer op de rode duinen vanuit mijn hutje. Ik legde me erbij neer dat het bij de Namib woestijn hoorde.

07-12-2008
De korte etappe van verblijfoord Le Mirage naar Sesriem fietste ik in ongeveer 2 uur en vond de route niet echt boeiend. De rode duinen in Naukluft-Namib Nationaal Park waren op afstand wel te zien, maar imponerend was het nog niet. Ondanks de weg door veel rondreizende toeristen met de auto bereden werd, was de weg niet fietsvriendelijk te verklaren. De vele ribbels in de gravelweg beïnvloedde mijn fietssnelheid en ik ervoer het wegdek als een golfplaat. De weersomstandigheden waren bij vertrek nog aangenaam vanwege de aanwezigheid van stapelwolken in het gebied, die af en toe de zonnestralen tegenhielden. In de buurt van de eindbestemming waren veel wolken opgelost en was de hemel strakblauw, waardoor de hoogstaande zon vrij spel had. Gelukkig fietste ik even onder deze hete omstandigheden en bereikte ik Sesriem op tijd.

In Sesriem boekte ik een hutje (lodge) met een schitterende uitzicht had op de Naukluft bergketen en de rode zandduinen in de Namib woestijn. Voor deze toplocatie in het park betaalde ik bijna 130 euro per dag en dan was ontbijt, lunch en diner inbegrepen. Degene, die in een van de hutjes binnen de parkgrenzen verbleef hoefde ook geen toegangsgeld voor het bezoeken van de Sossusvlei te betalen. Het was een eenmalig groot bedrag, maar dan had je wel bijna alles betaald.

Na alle formele zaken bij de receptie van Sossusvlei Dune Lodge afgehandeld te hebben, kon ik vanuit mijn hutje in de woestijnvlakte genieten van mijn welverdiende rust. In de late middaguren stapelden de donkere wolken boven de Namib woestijn en barstte er een paar hevige onweersbuien los. Enorme regenbuien bleven uit en op afstand was het lichtspektakel -afkomstig van de onweersbuien- boven de zandduinen te aanschouwen. De middag en avond bracht ik deels in de lounge room van Sossusvlei Dune Lodge en in mijn eigen lodge door en werkte ik mijn fietsbelevenissen en foto’s van de afgelopen dagen op mijn laptop bij. Turend naar de eindeloze Namib woestijn gaf mij de innige rust om mijn fietsavonturen in verslagvorm te verwerken. Soms lag ik een ligstoel te dagdromen over de Dead Vlei en Sossusvlei. Voor menig toerist vormde het uitstapje naar de gigantische duinenlandschap aan het eind van de drooggevallen rivierbedding een van de hoogtepunten, die een rondreis door Namibië te bieden had.