Namib Desert Park

14-12-2008
Zeer vroeg in de ochtend duwde ik duwde mijn fiets de steile helling van de bergpas Kuiseb Pass op. Het duwwerk was slechts voor een kilometer en bevond ik me ruim vijftig meter boven het laagste punt van de bergkloof. Na passage van Kuiseb Canyon waren de gedeformeerde gesteentelagen niet meer overheersend aanwezig in het landschap. De weg naar de hoogvlakte steeg geleidelijk en kon ik me nog opmaken voor de bedwinging van een reeks heuveltjes.

Laat in de ochtend bereikte ik een mooi uitzicht over de Namib woestijn en rustte tijdelijk uit. Ik zag al tijdens het fietsen dat het landschap geleidelijk aan veranderde in een grote zandbak. De woestijn leek nu veel meer op de reusachtige zandvlakte van de Atacama woestijn in het noorden van Chili. Ik besloot na mijn rustpauze toch door te fietsen om mijn kilometers te maken. Ondanks de zon vroeg doorbrak, had stoppen en wachten op de volgende dag geen zin. Zo’n dag zou me veel te lang duren.

Na een paar kilometer bood een Namibische toerist met zijn Nederlandse vrouw een biertje aan en vroeg hoe het met me was. Onder een genot van een koud biertje vertelde ik over mijn zwerftocht door de Namib woestijn. Ik vertelde hen over de toestand van mijn fiets en dat ik me zorgen maakte als er weer een paar spaken in mijn voorwiel zouden breken. Ik vroeg hen een lift, omdat ik het riskant vond om door te fietsen terwijl er nauwelijks autoverkeer richting Walvis Bay te bespeuren was. De Namibiër begreep mijn zorgen en maakte ruimte vrij in zijn grote 4WD wagen. De fiets bond hij op het dak van de auto vast en even later reed ik de laatste 110 kilometers gezamenlijk met de Nederlandse vrouw en haar man mee naar Walvis Bay. Ook zij begrepen niet wat iemand bezielde om met een zwaar beladen fiets door de woestijn te reizen. Ik vertelde hen wat ik tijdens het fietsen door Namibië ondervond. Ondertussen wierp ik steeds een blik uit op de eindeloze zandvlaktes en analyseerde het wegdek. Het wegdek was voor de fietser goed genoeg en daalde geleidelijk naar zeeniveau. Ik kreeg het idee dat mijn vraag om een lift gerechtvaardigd was. Al zou ik doorfietsen, er waren nauwelijks schaduwplekken in het vooruitzicht en zou ik in het slechtste geval de middag onder de felle brandende zon moeten doorbrengen. Walvis Bay had ik de volgende dag gehaald, indien mijn voorwiel het niet begaf.

Ik vertelde het reizende echtpaar mijn fietsverhalen in de wereld en legde uit dat Namibië een bijzonder land was om te fietsen. Mijn grootste probleem was de onderlinge, grote reisafstanden tussen de dorpen en/of steden, waardoor ik rekening moest houden met de bevoorrading van water en voedsel voor de komende dagen. Ik beschouwde het vervoer van de vele liters aan water als extra ballast. Even 190 kilometer overbruggen was voor een rondreizende fietser geen gemakkelijke opgave. Verder waren de droge wind en hitte in de middag een constante factor, waar ik rekening mee moest houden. De droge wind zorgde ervoor dat ik meer dronk om uitdroging te voorkomen.

In Walvis Bay zette het echtpaar mij af en ik bedankte hen voor hun lift. Zij reisden verder naar de toeristische stad van Namibië, Swakopmund, waar zij een paar dagen zouden verblijven. In de loop van de middag was ik aan het bijkomen van mijn bizarre fietstochten door de Namib woestijn. Walvis Bay had ik gehaald. Zij het met hulp. Soms had je als fietser geen keuze en diende je aan je eigen veiligheid te denken. Dat merkte ik vorig jaar in Patagonië, waar fietsers zich naar hun plaats van bestemming lieten vervoeren i.v.m. de stormachtige wind uit de Andes. Veiligheid gaat voor alles.

13-12-2008
De weg naar Walvis Bay was nog lang en had ik de bergpassen Gaub Pass en Kuiseb Pass in het vooruitzicht. Na ongeveer 15 kilometer fietsen bereikte ik de eerste bergpas, waar ik eerst in de Gaub Canyon afdaalde tot het laagst gelegen punt bij de brug over de rivier en daarna de bergkloof als het ware weer uitklom. De rivier sneed de afgelopen duizenden jaren een diep, onafgebroken nauwe bergkloof in de harde gesteenteformaties. Langs de rivier had ik goed uitzicht op de geologie van het gebied en merkte de overheersende dunne laagjes in gesteentelagen (gneiss) op.

Na passage van Gaub Canyon was de enorme deformatie van het landsschap voor de zwaar beladen fietser goed merkbaar. De weg naar de hoogvlakte was wel geleidelijk stijgend, echter de vele heuvels maakten het fietsen over de gravelwegen zeer zwaar. Op de diverse plaatsen waren de geplooide en door erosie aangetaste gesteentelagen tot aan de volgende berkloof Kuiseb Canyon aan het oppervlak te zien. Ruim 30 kilometer lang was het eerst een heuvel afdalen en vervolgens weer de heuvel op fietsen en ondertussen bereikte ik het hoogste punt op de hoogvlakte. Daarna volgde een geleidelijke afdaling en die bevatte ook veel heuvels, waardoor ik niet echt snel op mijn fiets vooruitkwam.

Ik baalde van het heuvelachtige landschap, want het kostte me te veel kracht en energie. Ik voelde de pijn in mijn bovenbenen opkomen en besloot in de Kuiseb Canyon uit te rusten. In de bergkloof had ik geen last van de brandende zon, want ik zat in de schaduwzijde van de bergkloof. Ik lunchte en deed een middagdutje om de hitte van de dag te ontwijken. Laat in de middag viel mij een gebroken spaak in mijn voorwiel op en onderwierp mijn fiets aan een korte onderhoudscontrole. Mijn voorwiel bevatte drie gebroken spaken op een rij en was er aan de overzijde nog een gebroken spaak te vinden. Ik had nog twee reservespaken en repareerde mijn voorwiel, maar bleef toch nog zitten met de twee overige gebroken spaken.

De avond naderde en ik besloot in de Kuiseb Canyon te overnachten. De volgende dag was ik voldoende hersteld en kon ik de bergkloof gemakkelijker uit fietsen. De late avonduren bracht al lezend door en maakte me zorgen over de toestand van mijn voorwiel. Walvis Bay was nog 140 kilometer verwijderd en de slechte gedeelten van de gravelwegen maakte het niet gemakkelijker op om de eindbestemming te bereiken.

12-12-2008
De 230 kilometer van Solitaire naar Walvis Bay verdeelde ik in drie etappes, zodat ik de hitte in de middag voor een groot deel ontweek . De extra bagage bestond uit ruim twintig liter aan water en andere drankjes voor de komende drie a vier dagen. Onderweg zou ik altijd wel van een paar rondreizende toeristen koud water aangeboden krijgen. Extra water was vooral nodig, indien het traject zwaar was en ik in onder de hete zon naar mijn plaats van bestemming moest fietsen. Even een schaduwplek in de open woestijnvlakte was niet gemakkelijk te vinden. Eerst volgende schaduwplek kon wel 10 soms wel 20 kilometer verder op liggen. Bij verblijfoord Rostock Ritz, dat zeven kilometer van de autoweg vandaan lag, zou ik mijn dagelijkse hoeveelheid water- en drankverbruik goed kunnen aanvullen, opdat ik de dagen door de woestijn goed door kon brengen.

Voor de eerste etappe betekende de indeling, dat ik de hele middag voor me had om de uitgezette wandeltochten door de woestijnvlakte in de omgeving van Rostock Ritz Farm te volgen. Met de wandeltochten in het vooruitzicht fietste ik met plezier naar mijn plaats van bestemming voor die dag. De autowegen C14 was voor een groot deel goed onderhouden en bevatte veel verharde, vlakke stukken wegdek, waardoor ik de pedalen van mijn zwaar beladen fiets nog gemakkelijk in een hoog tempo rond kreeg. Na ongeveer 35 kilometer fietsen was de deformatie van het landsschap goed waar te nemen. Het werd heuvelachtiger en op de diverse plaatsen waren de geplooide gesteentelagen door erosie duidelijk aan het oppervlak te zien.

Op het landgoed van Rostock Ritz verbleef ik in een van de woestijnhutjes. De gastheer verwelkomde me hartelijk en vond het leuk een fietser als gast te mogen ontvangen. Als blijk van waardering kreeg ik 30 procent korting op mijn slaapaccommodatie. In de middag legde ik de bijna zeven kilometerlange wandeltocht door de woestijnvlakte in bijna twee uur af. Soms moest je als fietsreiziger wel wandelen, want vanaf de autoweg beleefde je de woestijnvlakte toch anders. Langs het wandelparcours trof ik ronde cirkels met een straal van hooguit twee meter aan, waarbinnen geen enkele vegetatie groeide. De biologen en geologen hadden voor deze opmerkelijke verschijnselen geen echte wetenschappelijke verklaring voor. In de avonduren volgde ik met een groep duitse toeristen de zonsondergangtoer, dat door de eigenaar van Rostock Ritz Farm uitgezet was. Helaas, verhinderde het slechte weer en de bewolking het zicht op de zonsondergang en kon ik alleen van het landschap en een rondlopende gemsbok genieten.