Puerto Montt - Parguas; Kennismaking met de onverharde wegen (ripio)

Afgelopen zaterdag (10/11) had ik heel de dag gewandeld in het centrum van Puerto Montt. Wat mij opviel was de loslopende honden in de stad. Ik was vooral bezig met voorbereidingen te treffen voor mijn fietstochten in Chili. De eerste wijziging in het schema bestond uit schrappen van het eerste deel van de Carretera Austral (Puerto Montt - Chaiten). Het gebied was alleen in januari en februari toegankelijk, waardoor de veerdiensten alleen in die maanden waren. De eerste optie was via het meren district en Argentinie, want dan had je direkt uitzicht op de besneeuwde toppen van de vulkanen. Ik koos voor optie 2 via het eiland Chiloe om alvast fietservaring op te doen over de onverharde, secundaire wegen.


Zondag (11/11) vertrok ik uit Puerto Montt en was van plan om het eiland Chiloe in een dag te fietsen. Over de verharde, goed geasfalteerde hoofdweg (Ruta 5) van Chili had ik het zeker gehaald, maar ik koos voor de kustroute over de onverharde wegen (ripio). Zelden zo´n zware openingsrit gehad. Het beeld van de internationale fietsroute Noordzee tussen Kristiansand en Egersund doemde even in mijn gedachte op. Toen kon ik vrijsnel weer op de verharde snelweg geraken. In Chili moest je besluiten of rechtsomkeren of het avontuur aangaan en de steile heuvels al lopend te bedwingen. De bedwinging van de eerste steile heuvel lukte me fietsend nog wel. Maar de steeds aanwezige, zware rolweerstand van het slechte wegdek dwong me om mijn fietsstrategie drastisch te wijzigen. De vele steile heuvels lopend met de fiets naast me te bedwingen, opdat ik niet geraakt zou worden door het voorbijrazende auto - en vrachtverkeer. De Chilenen dachten dat ze met volle vaart even een fietser binnen een straal van 1 meter konden passeren. De gedachten gingen al gauw naar Frankrijk, waar ze de rondreizende fietser nog met respect behandelden. Na ongeveer 40 kilometer over de ripio was ik vijf uur verder en besloot om in de havenplaats Parguas te verblijven. De volgende dag kon ik de oversteek naar het eiland maken. Ik overnachtte bij een gezin (hospedaje) en betaalde slechts 7 euro voor een slaapplaats. Het was wel koud ´s avonds, want een kachel in de kamer hoefde je niet te verwachten. Er restte mij niets anders te doen dan vroeg te slapen en me weer op te laden voor de volgende fietstocht.