Zaterdagochtend verliet ik Vanrhynsdorp en fietste in een hoog tempo over het heuvelachtige wegdek richting Bitterfontein. Na een fietstocht van 1500 kilometer door Zuid Afrika begroette een japanse fietsreiziger mij. Zijn lichaamstaal verried dat hij net als ik blij was dat hij een rondreizende fietser tegenkwam. De Japanner was meer dan een jaar onder weg was en fietste vanuit Spanje langs de westkust van het afrikaanse continent richting Kaapstad. Ondanks de hij gebrekkig Engels sprak kon ik met hem toch nog wat reiservaringen uitwisselen. Na een korte intermezzo fietste ik binnen drie uur de laatste vijftig kilometer en voelde de brandende zon op mijn blote benen.
In Bitterfontein vond ik een gezellig, klein Backpackerhotelletje. De zuidafrikaanse gastvrouw, Margareta, was zeer gastvrij en vertelde me dat ze veel boeiende gasten ontving. Ze vertelde een verhaal over een Nederlandse vrouw, die eind oktober bij haar overnachtte. Deze vrouw vertrok met haar tractor van Nederland naar Kaapstad, waar ze een tijdje verbleef om haar reis naar de Zuidpool te voltooien. Ik had het verhaal in de buurt van Velddrif al gehoord. De eigenaar van een supermarkt liet mij toen al foto’s van de Nederlandse vrouw met haar hond zien. In de namiddag bezocht de plaatselijke kroeg en was getuige van de vernedering van het engelse rugby-team door de Springbokken. Wereldkampioen Zuid Afrika strafte op het veld van de tegenstander elke fout direkt af door een try te scoren. Na afloop raakte ik in gesprek met Zuid Afrikanen en vertelde ik hen wat over Nederland.
De avond bracht ik al lezend door in het Backpackerhotelletje en begon na te denken over de fietsroute richting de Grand Canon van Zuid Afrika, Fish River Canon. De hitte in de middag was mijn grootste tegenstander. Als het traject niet al te zwaar was, dan kon ik hooguit 70 tot 90 kilometer dag fietsen. De fietstafstanden tussen diverse dorpen in Namibie zouden wel eens te groot kunnen zijn om in een dag te kunnen voltooien. Ik vroeg me zelf af hoe ik dit kon oplossen. Wildkamperen of bepaalde routes schrappen. Weersverwachtingen van de komende dagen was voor mij nu zeer belangrijk en dat zag er niet gunstig uit. In de middag zou de temperatuur boven de 30 graden stijgen, wat het fietsen over gravelwegen in bergachtige gebieden niet vergemakkelijkten. Winston Churchill zei het ooit ‘No Surrender’ en dat was ik zeker niet van plan. Walvis Bay was nog maar 1600 kilometer verwijderd.
De laatste dagen bevond ik me in een overgangsgebied tussen het noordelijke deel en de westkust van Zuid Afrika. In de ochtenduren fietste ik van de ene stad naar de ander stad, dat soms meer dan zestig kilometer verderop lag. De route over de nationale autoweg N7 (Cape Namibia route) was vnl. heuvelachtig en leidde me langs de droge semiwoestijngebieden van de regio Western Cape. De droge lucht en de brandende zon zorgden ervoor dat ik tijdens het fietsen veel dronk. Na elke twintig kilometer had ik al meer dan anderhalve liter water of andere energiedrankjes op. Gelukkig lag de gemiddelde fietssnelheid ruim boven de 17 kilometer per uur, waardoor ik vrij snel naar de eerst volgende plaats kon fietsen voordat het heetste deel van de dag begon. In de dorpjes zag ik dat het leven stil stond en dat veel lokale bewoners verkoeling zochten door in de schaduw te zitten. Ik zocht een koele plaats in mijn self-catering lodge op en lag op bed voor de televisie naar de film Superman te kijken. Ondertussen blies de air-co koele luchtstromen over mijn lichaam heen. Het was voor mij een moment om mijn reisverslag bij te werken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten