Op advies van de lokale bewoners uit het dorpje Wilderness zette ik mijn fietstocht voort naar George over de oude bergweg. Voordat ik de oude route vond stuurde een zuidafrikaan mij de verkeerde berg op. Na een paar honderd meter te hebben gefietst over een zeer steile helling, kon ik niks anders dan mijn fiets naar boven duwen. Op de top van de heuvel zag ik dat de weg dood liep. Een verbaasde bewoner vertelde me dat de beruchte bergweg op top van de andere berg lag. Hij wees het aan. Hij waarschuwde mij dat het een 'hell of a job' zou worde. Voor aanvang van de tweede steile klim trok een automobilist mij de aandacht en vertelde mij over een fietsvriendelijke weggetje, dat ook naar de Seven Pass Rd leidde. Hij begeleidde me tot ik de juiste afslag nam en ik alleen de weg White Rd hoefde te volgen.
Deze klim was inderdaad te doen, alleen de vorige klim kostte me zo veel energie en leverde me verzuurde benen op. Met muziek uit mijn wereldontvanger kon ik de pedalen op de bergflanken toch nog rond krijgen. De hedendaagse muziek was een lekker afleiding om de negatieve gedachten bij een dergelijke klim weg te laten vloeien. Op zo'n twee honderd meter hoogte had ik schitterend uitzcht over het nationaal park Wilderness en de steile kustgebieden langs de Indische Oceaan. Deze afgelegen bergroute leidde me langs diverse bosrijke bosgebieden en bergkloven. Het bos bestond uit diverse soorten bomen en werd door de Zuidafrikanen Fijnbos genoemd. Na een paar stevige klimmetjes rustte ik uit bij de Nelson Mandela Universiteit (Saasveld) en genoot van het park rondom de universiteit. Na de middagpauze brak ik mijn fietstocht af en koos voor nog meer rust. In de late middag had je als fietser meer last van de sterke wind uit zee. De eerste loodzware klim beinvloedde mijn fietsprestatie voor de hele dag. Morgen uitgerust opstaan en naar Mosselbay fietsen.
Op advies van de lokale bewoners uit het dorpje Wilderness zette ik mijn fietstocht voort naar George over de oude bergweg. Voordat ik de oude route vond stuurde een zuidafrikaan mij de verkeerde berg op. Na een paar honderd meter te hebben gefietst over een zeer steile helling, kon ik niks anders dan mijn fiets naar boven duwen. Op de top van de heuvel zag ik dat de weg dood liep. Een verbaasde bewoner vertelde me dat de beruchte bergweg op top van de andere berg lag. Hij wees het aan. Hij waarschuwde mij dat het een 'hell of a job' zou worde. Voor aanvang van de tweede steile klim trok een automobilist mij de aandacht en vertelde mij over een fietsvriendelijke weggetje, dat ook naar de Seven Pass Rd leidde. Hij begeleidde me tot ik de juiste afslag nam en ik alleen de weg White Rd hoefde te volgen. 
Deze klim was inderdaad te doen, alleen de vorige klim kostte me zo veel energie en leverde me verzuurde benen op. Met muziek uit mijn wereldontvanger kon ik de pedalen op de bergflanken toch nog rond krijgen. De hedendaagse muziek was een lekker afleiding om de negatieve gedachten bij een dergelijke klim weg te laten vloeien. Op zo'n twee honderd meter hoogte had ik schitterend uitzcht over het nationaal park Wilderness en de steile kustgebieden langs de Indische Oceaan. Deze afgelegen bergroute leidde me langs diverse bosrijke bosgebieden en bergkloven. Het bos bestond uit diverse soorten bomen en werd door de Zuidafrikanen Fijnbos genoemd. Na een paar stevige klimmetjes rustte ik uit bij de Nelson Mandela Universiteit (Saasveld) en genoot van het park rondom de universiteit. Na de middagpauze brak ik mijn fietstocht af en koos voor nog meer rust. In de late middag had je als fietser meer last van de sterke wind uit zee. De eerste loodzware klim beinvloedde mijn fietsprestatie voor de hele dag. Morgen uitgerust opstaan en naar Mosselbay fietsen.
1 opmerking:
Jeffrey,
Goed te lezen dat alles voorspoedig gaat. Wel leuk te zien dat je regelmatig de gelegenheid hebt om je blog bij te werken. Hoe bevalt het eten tot nu toe?
Sterkte en tot later!
Groet,
Ron
Een reactie posten