Voor aanvang van de fietstocht probeerden Daniel en ik nog foto's te maken van de krachtige draaikolken, die weg stroomden door het kanaal. Vervolgens fietsten we van Saultstraumen naar Bodo en verlieten al gauw de 650 kilometerlange kustweg RV17. In Bodo brandde Daniel zijn foto's op een CD-rom. Daniel was een low-budget reiziger en hij had geen geld om een USB-stick te kopen. Gelukkig had ik mijn laptop en extra USB sticks bij me, waardoor hij zijn foto's tijdelijk kon opslaan. Niet wetende dat Daniel twee dagen later zou stoppen met fietsen, hadden we tijdelijk afscheid genomen in Bodo. Hij zou de autoweg E6 naar Mosjoen en Narvik volgen en daarna besluiten of hij naar Tromso of naar de Noorkaap zou fietsen.
Op de veerboot ontmoette ik het jonge Amerikaanse stel, die ik op de veerboot naar Ornes ontmoette. Het verbaasde mij dat ik hen twee dagen later op de boot naar Sorvagen zou aantreffen, omdat ik ze na Furoy niet meer gezien had. Zij fietsten een gedeelte van de kystriksveien RV17 en stopten hun fietsreis in Ornes vanwege de vele heuvels en stevige beklimmingen. Ze namen de kustvaarder Hurtigruten van Ornes naar Bodo en vervolgens stapten ze over op de veerboot naar Moskenes om hun reis verder voort te zetten op Lofoten. Op de veerboot ontmoette ik ook een Duits stel van boven de vijftig, die ik een paar dagen eerder op camping in Saltstraumen. Het paar was al net na de eerste beklimming in de buurt van Nesna gesignaleerd. Daniel had toen uitvoerig met ze gesproken. De man liet trots de foto’s van de visvangst door zijn vrouw zien. Hij wilde opnieuw reizen op Lofoten, omdat hij net als ik het eiland zeer mooi vond.
Voordat de veerboot arriveerde in de haven van Moskenes was op afstand de Lofoten Muur te zien. De hoge bergketens op de eilanden vormden op afstand een grote ondoordringbaar muur, waarbij de bergtoppen verdwenen in de laaghangende bewolking. Na aankomst op Lofoten fietste ik naar het beginpunt van de toeristische autoroute Kongsvegen E10 en vereeuwigde het pittoreske vissersdorpje A met mijn digitale camera. De smalle kustroute op Lofoten bestond soms uit korte stevige klimmetjes, maar was verder relatief vlak.
Ik fietste in de late avonduren en de wegen lagen er dan verlaten bij. De toeristische uitzichtpunten gaven een uitstekend zicht op de vele bergtoppen en fjorden. De drooghekken voor vis waren in bijna alle vissersdorpjes te zien en lieten de reiziger zien dat de eilandbewoners afhankelijk waren van de visvangst. De nachten boven de poolcirkel waren eind juli nog zeer kort, waardoor ik tot laat ind avonduren kon blijven fietsen. Na middernacht schemerde het een beetje, waarop ik besloot op een grasveld voor het Vikingsmuseum in Borg te kamperen. Een groep Franse jongeren en een Duits jong stel overnachtten al, voordat ik arriveerde. Het opgegraven vikinghuis vormde een schitterend achtergrond.
Voor aanvang van de fietstocht probeerden Daniel en ik nog foto's te maken van de krachtige draaikolken, die weg stroomden door het kanaal. Vervolgens fietsten we van Saultstraumen naar Bodo en verlieten al gauw de 650 kilometerlange kustweg RV17. In Bodo brandde Daniel zijn foto's op een CD-rom. Daniel was een low-budget reiziger en hij had geen geld om een USB-stick te kopen. Gelukkig had ik mijn laptop en extra USB sticks bij me, waardoor hij zijn foto's tijdelijk kon opslaan. Niet wetende dat Daniel twee dagen later zou stoppen met fietsen, hadden we tijdelijk afscheid genomen in Bodo. Hij zou de autoweg E6 naar Mosjoen en Narvik volgen en daarna besluiten of hij naar Tromso of naar de Noorkaap zou fietsen.
Op de veerboot ontmoette ik het jonge Amerikaanse stel, die ik op de veerboot naar Ornes ontmoette. Het verbaasde mij dat ik hen twee dagen later op de boot naar Sorvagen zou aantreffen, omdat ik ze na Furoy niet meer gezien had. Zij fietsten een gedeelte van de kystriksveien RV17 en stopten hun fietsreis in Ornes vanwege de vele heuvels en stevige beklimmingen. Ze namen de kustvaarder Hurtigruten van Ornes naar Bodo en vervolgens stapten ze over op de veerboot naar Moskenes om hun reis verder voort te zetten op Lofoten. Op de veerboot ontmoette ik ook een Duits stel van boven de vijftig, die ik een paar dagen eerder op camping in Saltstraumen. Het paar was al net na de eerste beklimming in de buurt van Nesna gesignaleerd. Daniel had toen uitvoerig met ze gesproken. De man liet trots de foto’s van de visvangst door zijn vrouw zien. Hij wilde opnieuw reizen op Lofoten, omdat hij net als ik het eiland zeer mooi vond.
Voordat de veerboot arriveerde in de haven van Moskenes was op afstand de Lofoten Muur te zien. De hoge bergketens op de eilanden vormden op afstand een grote ondoordringbaar muur, waarbij de bergtoppen verdwenen in de laaghangende bewolking. Na aankomst op Lofoten fietste ik naar het beginpunt van de toeristische autoroute Kongsvegen E10 en vereeuwigde het pittoreske vissersdorpje A met mijn digitale camera. De smalle kustroute op Lofoten bestond soms uit korte stevige klimmetjes, maar was verder relatief vlak. 
Ik fietste in de late avonduren en de wegen lagen er dan verlaten bij. De toeristische uitzichtpunten gaven een uitstekend zicht op de vele bergtoppen en fjorden. De drooghekken voor vis waren in bijna alle vissersdorpjes te zien en lieten de reiziger zien dat de eilandbewoners afhankelijk waren van de visvangst. De nachten boven de poolcirkel waren eind juli nog zeer kort, waardoor ik tot laat ind avonduren kon blijven fietsen. Na middernacht schemerde het een beetje, waarop ik besloot op een grasveld voor het Vikingsmuseum in Borg te kamperen. Een groep Franse jongeren en een Duits jong stel overnachtten al, voordat ik arriveerde. Het opgegraven vikinghuis vormde een schitterend achtergrond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten