Rallarvegen

Na meer dan tien dagen fietsen vanuit Kristiansand verheugde ik me op het weerzien van de landschappen rondom de Rallarvegen. In 2003 fietste ik al de route van Finse naar Flam en beschouwde deze route over gravel als het begin van mijn passie voor fietsreizen door vreemde, verre landen. De fietstocht over de toe- en afvoerwegen langs de spoorlijn begon met een geleidijke, lichte klim van Haugastol naar Finse (+ 1222m). Het hoogst gelegen punt lag verder op en lag op meer dan 1300 meter hoogte. Het landschap in de omgeving van het treinstationnetje van Finse was adembenemend mooi. Het zicht op de besneeuwde bergtoppen, meren en passerende treinen door spoortunnels en over spoorbruggen leverde schitterende foto's op. Veel fietsers begonnen in Finse, want dat scheelde 30 kilometer fietsen van Haugastol naar Finse. Na Finse kreeg ik een lekke band en had gelukkig mijn reparatieset bij me. Na duizenden kilometers zaten er piepkleine scheurtjes in mijn dikke Schwalbe Marathon banden, waar de scherpe kanten van de gravelstenen waarschijnlijk door heen prikten.

Tussen Finse en Hallingskeid bedekten sneeuwresten de weg op een hoogte van 1200 -1300 meter en moesten de Duitser en ik lopend over de sneeuwvelden de fiets een paar honderd meter duwen tot de sneeuwvrije wegdek bereikt werd. Daniel gaf toe dat de route zeer mooi was en dat ik gelijk had. Grove gravel van Hallingskeid via bergkloof Klevagjelet en waterval verhinderden een snelle afdaling met de fiets. Op de slechtste stukken kon men beter lopen langs de ravijn en snelstomend waterval.

In de late avonduren bereikte we Vatnahalsen (+ 750 m) na veel loop- en duwwerk. Een lichte irritatie ontstond. De Duitser wilde al stoppen en ik wilde Flam dezelfde dag nog halen. Ik wees de duitser op de steile afdaling en hij ging snel lopend met de fiets aan zijn zijde naar beneden.
De beruchte afdaling met de vele haarspeldbochten omvatte stuk, waarbij een daling van 180 meter in nog geen 1,5 km plaats vond. Na het lastige stuk overwonnen te hebben, volgde een geleidelijke steile afdaling naar Flam, dat op zeeniveau lag. De laatste stuk van de afdaling bij Blomheller was over goed geasfalteerde weg met scherpe bochten en al spoedig bereikten we het toeristische plaatsje Flam, waar we de tent opzetten. Het was een echte dag voor een wereldfietser.