De volgende ochtend regende het even, waarna het de hele middag droog bleef. Ik voerde voor vertrek nog een gesprek met een duitse reiziger en vroeg naar de beste fietsroute richting de Noordkaap. Hij adviseerde de route aan de andere kant van de bergketens, de kant van de autoweg E6, uit te voeren, zodat je als fietser het minst last had van regen. Het advies volgde mijn duitse reismaatje en ik niet op, want de verkeersdrukte op de genoemde autoweg was vele malen hoger dan de 650 kilometer lange kustroute van Steinkjer naar Bodo.Een twee kilometerlange, steile klim zorgde ervoor dat we vlak na vertrek even een zware inspanning moesten verrichten. Het trajekt was vervolgens licht tot Holm heuvelachtig en bevatte soms een paar korte stevige klimmetjes. Het fjordenlandschap was steeds zichtbaar tijdens het fietsen, waarna het landschap veranderde in voornamelijk een open heuvelachtige landschap, bestaand uit akkerbouw en veeteelt. In het begin van de middag haalde Daniel en ik nog net de veerboot naar Vennesund. In Vik bood een bibliotheek gratis internetdiensten aan, waarvan we gretig gebruik maakten.
Na de middagpauze van een uur fietsen we verder en stond de berg Torghatten centraal. De enorme gat in de berg, was op een grote afstand nog niet met het blote oog waarneembaar. Het gat was onstaan door het klotsen van de zeegolven tegen het zwakke punt van de
rotsformatie. Volgens een mythologisch verhaal (noorse sage) zou het gat in de berg Torghatten ontstaan zijn door een pijl van de Paardman afgeschoten zou zijn. De pijl zou door de hoed van de koning van Bronnoy heen gaan en vervolgens doorboorde de pijl de berg. Tot aan Bronnoysund fietsten we in noordwaartse richting en was er een sterke tegenwind die de fietssnelheid beinvloedde. Het laatste deel van het traject was in zuidwaartse richting over het schiereiland en profiteerden we van de wind in de rug. De berg Torghatten rees op in het open landschap en verdween niet meer uit het netvlies. Het gat in de berg was alleen vanaf de camping goed te zien.
De zon brak af en toe goed door. In de avond was de hemel vrij helder met donkere bewolking over de de bergtoppen. Naarmate de avond vorderde nam de bewolking boven het plaatsje Torget toe. Het avondmaaltijd bestond uit een buffet met onder meer vlees van eland. De smaak van het elandvlees was niet bijzonder, maar smaakte toch anders dan, varken, kip, walvis of rund. Het was lichter van smaak en smaakvoller dan varkens- of kippevlees. Na het avondmaaltijd wandelde Daniel en ik binnen 25 minuten naar het grote gat in de berg. Het uitzicht vanaf het grote gat bestond enerzijds uit een adembenemende kijk op de eilandengroep voor de kust en anderzijds de camping. Vanwege de bewolking was de serpentijn rode kleur van het eiland Leka niet waar te nemen. Een Noorse toerist nam een foto van Daniel en mij met de eilandengroep op de achtergrond. Daarna bood hij ons een alcoholisch drankje (schnapps) aan en vierden we dat de top van de berg bereikt was. Daarna zette we de één uur durende wandeling voort rondom de berg. De Noorse toeristen keerden via dezelfde weg weer terug. Na de afdaling kon de wandelaar een boodschap achterlaten in een schrift, dat in een zwarte koker aan een hek hing.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten