Voor aanvang van de fietstocht moesten Daniel en ik nog de veerboot van Sand naar Ropeid nemen, zodat we de drukke weg RV13 konden verlaten en de rustige, fietsvriendelijke variant van de toeristische route (RV520) konden volgen. Na een korte overtocht kon de fietsttocht beginnen met een lichte, doch vier kilometerlange klim naar een hoogte van 175 m. De Ryfylkjevegen liet ons wederom de mooiste plekjes langs de fjorden zien. De waterval bij Hungarvik was indrukwekkend om te aanschouwen, want deze lag dicht bij de autoweg. De fietsroute was tot Sauda niet zwaar. We ondervonden weinig hinder van het verkeer, wat onze beslissing om de drukke weg RV13 tijdelijk te verlaten onderbouwde. Sommige oude autowegen langs de toeristische route waren speciaal voor de fietsers achtergelaten, opdat zij de tunnels konden vermijden. De fietser bleef steeds zicht houden op de fjorden.
Na de lunch in Sauda konden de Duitser en ik ons borst nat maken en de uitdaging om de zware bergétappe naar Roldal niet meer ontlopen. De meer dan tien kilometerlange klim naar de noorse hoogvlakte Hardangervidda (+1000 m) begon geleidelijk zwaar te worden. Na een klim van zeven kilometer steeg de hellingspercentage naar 10 à 12 procent. Ieder vocht zijn duel met de berg uit. De Duitser moest halverwege lossen, ondanks hij 20 kg minder woog en 10 kg minder bagage bij zich had. De étappe naar de hoogvlakte eiste veel fysieke kracht en mentale weerbaarheid, waardoor rustpauze om bij te eten en te drinken strikt noodzakelijk was. Ondertussen legde je met de fotocamera het bergachtige gebied in het binnenland vast. Op het hoogste punt van het traject wachtte ik ruim een kwartier op mijn fietsmaatje. Zijn gezichtsuitdrukking sprak boekdelen. Hij had het zwaar gehad. Dit was fietsreizen op zijn best met fantastisch uitzicht op de besneeuwde bergtoppen in een desolate omgeving. Zelfs in de warme zomermaand juli konden we de overgebleven sneeuwresten langs de weg aanraken.
De laatste tien kilometers tien kilometers bestond uit lange steile afdaling naar Roldal (+ 400 m) met veel haarspeldbochten. Voor aanvang van de afdaling konden we het niet na laten de schitterende in een vallei gelegen plaatsje Roldal te fotograferen. De haarspeldbochten op de foto benadrukte extra de steile afdaling. Op de camping nodigde twee rondreizende franse toeristen ons uit om te barbequen. De Fransen uit de Provence reisden met de camper door Noorwegen en wilden ook de overwinning van Frankrijk op Brazilie in de kwartfinale van het WK voetbal vieren. Bij de BBQ was ook een Noorse leraar aanwezig, die verhalen vertelde over zijn nederlandse vriendinnetje uit Hellevoetsluis. Het werd een gezellige avond, waarbij Daniel en ik veel wijn dronken en de door de Fransen gevangen forellen en kaas Roquefort aten. Na afloop kregen we een leuke attentie van de Fransen mee. Een fles wijn en stuk lavendel in een zakje. De levensgenieters.
Voor aanvang van de fietstocht moesten Daniel en ik nog de veerboot van Sand naar Ropeid nemen, zodat we de drukke weg RV13 konden verlaten en de rustige, fietsvriendelijke variant van de toeristische route (RV520) konden volgen. Na een korte overtocht kon de fietsttocht beginnen met een lichte, doch vier kilometerlange klim naar een hoogte van 175 m. De Ryfylkjevegen liet ons wederom de mooiste plekjes langs de fjorden zien. De waterval bij Hungarvik was indrukwekkend om te aanschouwen, want deze lag dicht bij de autoweg. De fietsroute was tot Sauda niet zwaar. We ondervonden weinig hinder van het verkeer, wat onze beslissing om de drukke weg RV13 tijdelijk te verlaten onderbouwde. Sommige oude autowegen langs de toeristische route waren speciaal voor de fietsers achtergelaten, opdat zij de tunnels konden vermijden. De fietser bleef steeds zicht houden op de fjorden.
Na de lunch in Sauda konden de Duitser en ik ons borst nat maken en de uitdaging om de zware bergétappe naar Roldal niet meer ontlopen. De meer dan tien kilometerlange klim naar de noorse hoogvlakte Hardangervidda (+1000 m) begon geleidelijk zwaar te worden. Na een klim van zeven kilometer steeg de hellingspercentage naar 10 à 12 procent. Ieder vocht zijn duel met de berg uit. De Duitser moest halverwege lossen, ondanks hij 20 kg minder woog en 10 kg minder bagage bij zich had. De étappe naar de hoogvlakte eiste veel fysieke kracht en mentale weerbaarheid, waardoor rustpauze om bij te eten en te drinken strikt noodzakelijk was. Ondertussen legde je met de fotocamera het bergachtige gebied in het binnenland vast. Op het hoogste punt van het traject wachtte ik ruim een kwartier op mijn fietsmaatje. Zijn gezichtsuitdrukking sprak boekdelen. Hij had het zwaar gehad. Dit was fietsreizen op zijn best met fantastisch uitzicht op de besneeuwde bergtoppen in een desolate omgeving. Zelfs in de warme zomermaand juli konden we de overgebleven sneeuwresten langs de weg aanraken.
De laatste tien kilometers tien kilometers bestond uit lange steile afdaling naar Roldal (+ 400 m) met veel haarspeldbochten. Voor aanvang van de afdaling konden we het niet na laten de schitterende in een vallei gelegen plaatsje Roldal te fotograferen. De haarspeldbochten op de foto benadrukte extra de steile afdaling. Op de camping nodigde twee rondreizende franse toeristen ons uit om te barbequen. De Fransen uit de Provence reisden met de camper door Noorwegen en wilden ook de overwinning van Frankrijk op Brazilie in de kwartfinale van het WK voetbal vieren. Bij de BBQ was ook een Noorse leraar aanwezig, die verhalen vertelde over zijn nederlandse vriendinnetje uit Hellevoetsluis. Het werd een gezellige avond, waarbij Daniel en ik veel wijn dronken en de door de Fransen gevangen forellen en kaas Roquefort aten. Na afloop kregen we een leuke attentie van de Fransen mee. Een fles wijn en stuk lavendel in een zakje. De levensgenieters.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten