De fietstocht van Kinsarvik naar Haugastol stond vooral in het teken van de desolate ligging van de noorse, kale hoogvlakte Hardangervidda. Na het bereiken van de andere toeristische autoroute RV7 konden ik en mijn duitse fietsmaatje weer opmaken voor een beruchte lange klim in een bergkloof. Na 20 kilometer zwoegen en ploeteren op de fiets kregen we de beroemde aanzicht van het hotel Voringfoss en gelijknamige waterval voor ons. Uiteraard hadden we hier een fotostop en genoten van het uitzicht op het dal. Even verderop fietsten we over de lege hoogvlakten van de regio Hordaland. Op de hoogvlakte vond vroeger nog ijzerertswinning plaats, echter de overblijfselen van de winning waren niet meer te zien. Op het traject naar de eindbestemming
Haugastol troffen we wederom sneeuwresten langs de weg aan en passeerden we een paar piepkleine dorpje Halne op de hoogvlakte. Veel diensten als winkels, banken en tankstations langs de wegen waren er niet. De fietser moest voldoende voedsel- en drankvoorraad bij zich hebben om de Hardangervidda te trotseren. Via een geleidelijke afdaling bereikte we in de avonduren Haugstol, waar we in een niet al te duur fietshotelletje overnachtten. Het plaatsje Haugastol was zeer geliefd onder fietser, want de populairste fietsroute van Noorwegen langs de spoorlijn(Rallarvegen) begon bij het treinstation van Haugastol.
De fietstocht van Kinsarvik naar Haugastol stond vooral in het teken van de desolate ligging van de noorse, kale hoogvlakte Hardangervidda. Na het bereiken van de andere toeristische autoroute RV7 konden ik en mijn duitse fietsmaatje weer opmaken voor een beruchte lange klim in een bergkloof. Na 20 kilometer zwoegen en ploeteren op de fiets kregen we de beroemde aanzicht van het hotel Voringfoss en gelijknamige waterval voor ons. Uiteraard hadden we hier een fotostop en genoten van het uitzicht op het dal. Even verderop fietsten we over de lege hoogvlakten van de regio Hordaland. Op de hoogvlakte vond vroeger nog ijzerertswinning plaats, echter de overblijfselen van de winning waren niet meer te zien. Op het traject naar de eindbestemming
Haugastol troffen we wederom sneeuwresten langs de weg aan en passeerden we een paar piepkleine dorpje Halne op de hoogvlakte. Veel diensten als winkels, banken en tankstations langs de wegen waren er niet. De fietser moest voldoende voedsel- en drankvoorraad bij zich hebben om de Hardangervidda te trotseren. Via een geleidelijke afdaling bereikte we in de avonduren Haugstol, waar we in een niet al te duur fietshotelletje overnachtten. Het plaatsje Haugastol was zeer geliefd onder fietser, want de populairste fietsroute van Noorwegen langs de spoorlijn(Rallarvegen) begon bij het treinstation van Haugastol.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten