Ma 10-08-2009 t/m do 13-08-09
Abashiri - Hamatonbetsu (Hokkaido, Japan)
Na het verlaten van Abashiri volgde ik dagenlang de toeristische autoweg 238 langs de zee van Ochotsk en maakte ik kennis met een lange fietspad van Abashiri naar Tokoro, die me langs de stille wateren van de meertjes Abashiri-ko en Notoro-ko leidden. Eindelijk was ik even verlost van het auto-, motor- en vrachtverkeer. Zonder een fietser tegemoet te rijden kon ik genieten van de rust, want ik hoefde het fietspad met niemand te delen. Net als in Nederland op de bekende LF (landelijke fietsroutes) waren er informatieborden langs het traject, die de fietser informeerden over de streek en de te volgen fietsroute. Het dertig kilometerlange fietspad verloste mij het vele zwaaien naar de vele rondreizende motorrijders. Af en toe wilde je de motorrijders wel begroeten, maar het verkeer passeerde je soms rakelings voorbij en moest je uitkijken voor een onverwachte beweging naar rechts. Het verkeer reed in Japan net als in andere landen van de Gemenebest aan de linkerkant.
Na het verlaten van het fietspad belandde ik in een heuvelachtige streek en reed ik de komende vier dagen weer over de autoweg 238 richting het noordelijkste punt van het eiland Hokkaido, Cape Soya. In de winter scheen deze route bijzonder mooi te zijn vanwege de aanwezigheid van grote ijsvelden in de zee van Ochotsk. De felle zon scheen in de middag hoog aan de strakblauwe hemel en de temperatuur was al ruim boven de 27 graden opgelopen. Ik was me op een hete middag voorbereid en had voor vertrek al mijn benen, gezicht en armen met zonnebrand lotion ingesmeerd. In een heuvelachtig gebied tussen Tokoro en Yubetsu kon ik het fietstempo nog hoog houden, maar moest veelvuldig stoppen om de verzuurde benen even te laten herstellen of tijd te nemen om voldoende te drinken en te eten.
In een wegrestaurantje keek ik met een verbaasde blik naar de eetgewoontes van Japanners. Ik kon mijn menu samenstellen door naar een aquarium te lopen en de krabben en kreeften aan te wijzen. De reisgidsen vermeldden al dat de streek bekend was om zijn culineare gerechten met schaaldieren. Na deze kennismaking had ik geen zin meer in een vismaaltijd en koos ik voor een kipburger.
Vervolgens fietste ik weer verder en ervaarde het landschap om me heen als een normaal beeld van het eiland Hokkaido. Open heuvelachtige gebieden met veel weilanden, landbouwgronden met boerenbedrijfjes en bossen zag ik langs me heen gaan en altijd zag ik wel een bergketen dan wel op voorgrond als op de achtergrond. Na het passeren van Monbetsu was het over met de zonnige dagen en hing er dagenlang een wolkendek over het noordwesten van Hokkaido. Via de website van het japanse instituut voor weerkunde en meteorologie wist ik dat aan het einde van de week de zonnige dagen weer zouden verschijnen. Met dit gegeven had ik mijn fietsschema aangepast.
In een restaurant in Esashi zat ik naast een japanse vrouw, die graag met mij via e-dictionary wilde communiceren. Ze had alleen te veel wijn op, want ze had niet in de gaten dat ze voor de derde keer via de display aanwees “When will I see you again”. Ik reageerde bot op haar vraag en maakte haar duidelijk dat ik de komende jaren in andere landen zou fietsen. De Japanners aan de bar begrepen mijn afwijzing niet en probeerde mijn passie voor fietsreizen op een komische wijze belachelijk te maken. Maar het respect behielden ze, want ze beschouwde me toch als een speciale gast en lieten mij diverse japanse gerechtjes (Yakatori) proeven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten