Een van de toeristische attracties was de boottocht langs het schiereiland Shiretoko. Vanwege de ontoegankelijkheid van het afgelegen gebied en aanwezigheid van bruinberen was de excursie met de boot een veilige manier om het schiereiland te verkennen. Ervaren hikers lopen de 17 kilometerlange trail naar het noordelijkste puntje, Cape Shiretoko.
Net na vertrek zag je al het grillige verloop van de kustlijn met veel watervallen, waar de bergriviertjes eindigden. Verderop voer de boot door een dikke laag zeemist, waar het warme lucht in contact komt met het koude zeewater, en zag je de kust voor een tijdje niet meer. Na het verlaten van het gebied met zeemist kon de zoektocht naar bruinberen beginnen. Deze beesten waren met het blote oog niet zo even te herkennen vanwege de grote afstand tussen de boot en de kust. Ondanks de aanwijzingen van de medewerkers van de boot zagen veel toeristen de bruinbeer niet.
De boot voer op hoge snelheid door naar de kaap en ondertussen keek ik minutenlang naar het bosrijke bergmassief, dat over het hele schiereiland liep, en naar de vele rondvliegende vogels. De kaap Shiretoko was niets anders dan een kale rotsplateau in zee. Vergeleken met Kaap de Goede Hoop of de Noordkaap was deze kaap niet echt bijzonder.
Op de terugweg waren er meer bruinberen langs de kust en riviermonding te bezichtigen. Het donkerbruine vacht van de beer was soms moeilijk van de vele rotsblokken langs de kust te onderscheiden, indien ze niet bewogen. Een beer was op zoek naar vis en bewoog voortdurend.
Door de juiste instelling van mijn digitale fotocamera had ik op gevoel de bruinbeer goed op beeldplaat vast weten te leggen ondanks de boot soms hevig heen en weer bewoog door de zeegolven. De meeste toeristen hadden de bruinberen nu wel met hun ogen kunnen aanschouwen. En even verderop sprongen de dolfijnen uit het zeewater.
Net na vertrek zag je al het grillige verloop van de kustlijn met veel watervallen, waar de bergriviertjes eindigden. Verderop voer de boot door een dikke laag zeemist, waar het warme lucht in contact komt met het koude zeewater, en zag je de kust voor een tijdje niet meer. Na het verlaten van het gebied met zeemist kon de zoektocht naar bruinberen beginnen. Deze beesten waren met het blote oog niet zo even te herkennen vanwege de grote afstand tussen de boot en de kust. Ondanks de aanwijzingen van de medewerkers van de boot zagen veel toeristen de bruinbeer niet. 
De boot voer op hoge snelheid door naar de kaap en ondertussen keek ik minutenlang naar het bosrijke bergmassief, dat over het hele schiereiland liep, en naar de vele rondvliegende vogels. De kaap Shiretoko was niets anders dan een kale rotsplateau in zee. Vergeleken met Kaap de Goede Hoop of de Noordkaap was deze kaap niet echt bijzonder.
Op de terugweg waren er meer bruinberen langs de kust en riviermonding te bezichtigen. Het donkerbruine vacht van de beer was soms moeilijk van de vele rotsblokken langs de kust te onderscheiden, indien ze niet bewogen. Een beer was op zoek naar vis en bewoog voortdurend. 
Door de juiste instelling van mijn digitale fotocamera had ik op gevoel de bruinbeer goed op beeldplaat vast weten te leggen ondanks de boot soms hevig heen en weer bewoog door de zeegolven. De meeste toeristen hadden de bruinberen nu wel met hun ogen kunnen aanschouwen. En even verderop sprongen de dolfijnen uit het zeewater.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten