De ruim 14 kilometer lange fietstocht over de weg D974 naar de startplaats van de beklimming was een warming-up voor de loodzware bergetappe. Naarmate de startplaats Bedoin in zicht was, werd het traject licht hellend, maar voor de waarneming van de fietser was het nog horizontaal. De beklimming van de reusachtige berg Mont Ventoux kon gemeten worden nadat een dikke witgekalkte lijn aan de rand van de starplaats gepasseerd was. De registratie van de individuele tijdrit maakte van deze startlijn gebruik tijdens wielerwedstrijden, waarbij de top van de Mont Ventoux bedwongen diende te worden. 
Nadat het dorpje Bedoin verlaten was, was de fietsroute door de wijngaarden over de weg D974 richting St. Estève. Het gedeelte van het klimparcours was gedurende zo'n vijf à zes kilometer vals plat, dat stil aan toenam tot een gemoedelijke klim. De hellingspercentage steeg geleidelijk tot ca. vijf procent totdat een scherpe bocht in St. Estève bereikt werd. Uit de literatuur (17, 18) kon vernomen worden dat na de scherpe bocht in dit dorpje de tien kilometer lange steile klim met een hellingspercentage van ca. negen à tien procent begon. Vanaf St. Estève tot Chalet Reynard werd de fysieke inspanning bijna twee keer zo zwaar. De fietssnelheid daalde naar ca. acht á negen kilometer per uur. Na vijf kilometer fietsen bood een leegstaande gele wandelaarshuisje beschutting tegen de harde en koude Mistralwind. In dit huisje konden de wandelaars en fietstoeristen pauzeren, op temperatuur komen en van energie voorzien worden.
Uit de borden, die om de kilometer langs de weg stonden, bleek dat de helling minder steil werd in de laatste vijf kilometers van de zeer steile klim naar de open kale vlakte van de Mont Ventoux. Degene, die de bosrijke zuid-west flank van deze reus uit de Provence verliet had, zag een voltrekking van een dramatische verandering in het landschap. De bosgebieden op de flanken veranderden in een kale en desolate maanlandschap, waar sporadisch nog een struikgewas te zien was. In de boeken (17, 18) was beschreven dat bij kilometerstand 15 restaurant Chalet Reynard bereikt was. Op de terassen van het restaurantje genoten de fietstoeristen of wielerliefhebbers nog na van hun rit naar de top van de Mont Ventoux. Sommige fietsfanaten of toeschouwers moedigden de zwoegende fietsers aan d.m.v. het roepen van teksten als 'Ne quittez pas'. Bij Chalet Reynard kon de fietser de keuze maken om de klim naar de top verder voort te zetten of een geleidelijke afdaling langs de bergkloven Gorge de la Nesque richting Sault. De oplettende wielrijder had net na het bos al gezien, dat de top links boven lag, zodat de weg richting Sault absoluut niet genomen moest worden.
Een kleine twee kilometer na Chalet Reynard werd Fontaine de la Grave bereikt, waar een leegstaand wandelaarshuisje stond. De wielertoerist of liefhebber kon hier voor de laatste keer weer schuilen tegen de extreme weersomstandigheden boven aan de berg. Vanaf Fontaine de la Grave waaide de krachtige noorwestenwind over de kale vlaktes en hellingen op 1600 meter hoogte. 
Deze felle wind gepaard met krachtige windstoten suizde hard langs de oren van menig fietser en veroorzaakte veel overlast bij de te nemen bocht vlak voor het monument van Simpson. Met regelmaat kwam er een zeer harde windvlaag door de bergkloof opzetten. Veel fietsers namen deze bocht stapvoets met de fiets aan de rechterkant zo dicht mogelijk tegen de bergwand aan. 
Na deze hindernis moest nog een kleine anderhalve kilometer geklommen worden met de fiets voordat de bergop bereikt was. De auto's en toeristen, die langs de weg stonden, verraden de ligging van het herdenkingsteken van de omgekomen wielrenner Tommy Simpson. Het monument was een eenvoudige gedenksteen versierd met bloemstukken, beeldjes en herdenkingsstukken en stickers van wielerclubs. Boven op het monument was een goudkleurige plakaat met de tekst 'There's no mountain too high' geplaatst door de dochters van Simpson in 1997. De honderd meter lange bocht bij Col des Tempêtes was drie à vier honderd meter van het Simpson monument verwijderd. Elke meter, die naar deze bocht leidde, was een individuele gevecht tegen windvlagen met constante interval. De windvlagen waren vrij hevig en vooroorzaakte een harde ruis in de oren. Zo'n windvlaag duurde seconden lang en werd opgevolgd door een constante tegenwind. Bij het wegvallen van de windvlaag kon de pedalen makkelijker om het as voortbewogen worden. Een paar seconden later volgde weer een windvlaag en leek het alsof men tegen de wind inzeilde. Trekken en sleuren aan het stuur had geen zin om nog extra kracht te genereren. De loodzware inspanning moest nu alleen door de benen geleverd worden.
Na ruim vijf minuten fietsen vanaf het Simpson monument kwam de bocht der bochten in het vizier, die de Mont Ventoux met een andere berg Col des Tempêtes verbond. Vanaf berg Col des Tempêtes liepen veel wandelaars, die de Grand Randonnee GR4 volgden, naar de top van de Mont Ventoux. De noordwestenwind werd door de nauwe bergkloof geblazen werd en veranderde daardoor in zeer zware windvlagen. Ondanks deze harde windvlagen kon de bergketens Montagne de Bluye, de noordoostkant van de Mont Ventoux, uitstekend waargenomen worden. De toppen uit deze bergketens reikten tot een hoogte van vijf à zes honderd meter, wat t.o.v. de Mont Ventoux geen indruk maakte. Veel fietsers waren met hun fiets aan hun zijde in een felle strijd tegen de harde windvlaag verwikkeld. Deze fietsers probeerden stapvoets met hun laatste krachtinspanningen de bocht te nemen. Langs deze beruchte bocht was een klein muurtje gebouwd, die bescherming bood voor de in nood geraakte fietsers tegen de harde windvlagen. Alle fietsers verscholen zich achter het muurtje om de windvlaag te vermijden. Doordat ze zo klein mogelijk opstelden en hun frame van hun fietsen bijna horizontaal hielden, konden ze zich stukje bij beetje voortbewegen langs het muurtje. De voorbijrijdende automobilisten keken bewonderswaardig naar het schouwspel tussen mens en natuur. De overlevingsdrang van de fietsers zorgde ervoor dat ze uiteindelijk toch de bocht konden nemen en hun tocht naar top van de Mont Ventoux of naar lager gelegen Chalet Reynard voort konden zetten. Nadat de lastige hindernis genomen was, liepen veel fietsers tegen de harde wind in de laatste kilometer naar de top van Mont Ventoux. Onder normale weersomstandigheden kon de fietser dit gedeelte van het traject als een zeer steile klim ervaren met een hellingspecentage tussen negen en tien procent. Op de top moest nog een lastige bocht genomen, waar menigeen weer hinder ondervond van de zeer krachtige wind. Om 13.56 uur registreerde de fietscomputer dat de Mont Ventoux na ruim driëenhalve uur inspanning en rust bedwongen was. De werkelijke fietstijd was iets meer dan tweëenhalve uur, wat niet echt een snelle tijd was. Wie vanuit Bedoin in anderhalf uur de top van de Mont Ventoux bereikte, liet elke wielertoerist ter plaatse. Tegen een betaling van dertig euro kon de trofee 'Mont Ventoux 2004' in het souvenirswinkeltje opgehaald worden, waardoor de erelijst uitgebreid kon worden met een beklimming van de buitenste categorie. Vanaf de top lag de startplaats van de klim, Bedoin, welgeteld 1613 meter lager en tien kilometer hemelsbreed vandaan in zuidwaartse richting. Het blikveld over de Provence werd beperkt door de donkere wolken aan de horizon.
De steile kilometerslange afdaling naar Chalet Reynard verliep voorspoedig over de weg D974, die naar Carpentras leidde. De beruchte bochten, waar de zeer harde wind met krachtige windstoten waaide, kon nu vrijsnel genomen worden, immers de techniek om de bocht te nemen was al tijdens de beklimming geoefend. Een enkele fietser reed achter een auto met open klep aan om zo geen last te krijgen van de wind. De sportieve fietsers klommen gewoon door naar de top van de berg en wekten geen medelijden op. Na een zeer lange etenspauze werd de fietstocht over de laatste 30 kilometer naar Carpentras voortgezet in tegenstelde richting als op de heenweg. De scherpe bochten en het tegemoet komende verkeer tussen Chalet Reynard en St Estève verhinderde dat de topsnelheid boven de 70 km per uur lag tijdens de afdaling. Na ruim een uur was de plaats van bestemming bereikt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten