Di 20-9-2005 Off road fietsen in Te Urewera National Park

De aankondiging van sneeuwbuien en kou in de lokale nieuwsberichten leidde tot een vroegtijdig vertrek om een eventuele afsluiting van de wegen van en naar Rotorua en Taupo voor te zijn. Voor aanvang van de étappe vond de dagelijkse aanvulling van drank – en voedingsvoorraad plaats. De verkoopster hoorde van de af te leggen fietstocht naar Murupara en bood een grote reep chocolade aan om de berg de berg Taupeupe Saddle te bedwingen. De fietsroute startte vanaf het bezoekerscentrum Aniwaniwa Visitor Centre en was tot Te Whero Bay relatief vlak. Na het passeren van de watervallen Mokau Falls en Tauwhare Falls kon de fietser via middelmatig zware beklimmingen op de berg Taupeupe Saddle en afdalingen langs de immense grote bosrijke bergkloven (kalksteen formaties) rijden en kon voor de laatste keer een blik werpen op het donkerblauwe meer Lake Waikaremoana. Het traject ten noorden van het meer en het plaatsje Ruatahuna was voornamelijk langs bosrijke bergkloven en snelstromende riviertjes, waarbij de vijf kilometerslange middelmatig zware klim de fietser naar het hoogst gelegen punt in het traject bracht. Vervolgens was er een zeer lange afdaling van ruim tien kilometer naar het afgelegen bergdorpje Ruatahune, waar men in een winkeltje (general store) kon bijkomen van de afgelegde fietstocht. In het eetgedeelte van het winkeltje vond een uitgebreide lunch plaats, opdat de energievoorraad in het lichaam weer aangevuld wers.Een kort gesprek over mijn fietsprestatie met een Maori oogstte veel bewondering en ongeloof. De Maori zou later in bij een tankstation in Rotorua weer ontmoet worden, waar hij werkte.

Na het verlaten van het plaatsje was het wegdek een kleine vijf kilometer redelijk geasfalteerd, waarna de weg weer uit gravel bestond. Tot aan het einde van gravelweg, waar de SH 38 weer begon, was de route voornamelijk langs de reusachtige bosrijke bergkloven, waarbij twee middelmatig zware beklimmingen met een totale lengte van ongeveer acht à tien kilometer bedwongen dienden te worden. Op de geasfalteerde weg naar Murupara en Rotorua zou voor de laatste keer nog een lichte klim van ruim drie kilometer voltooid moest worden. De autoweg naar Murupara bevatte scherpe bochten langs reusachtige bosrijke bergkloven. De laatste vijf kilometers naar de eindbestemming Murupara bevatte een kilometerslange lichte afdaling, waarbij het bos van Te Urewera National Park aan de horizon verdween en de reusachtige vulkaan Mt Tarawera op de voorgrond verscheen.

Bij aankomst in het plaatsje Murupara werd de zware fietsroute besproken met de plaatselijke inwoners en het hotelpersoneel, die met veel ongeloof en respect naar de geleverde fietsprestatie keken. Uitwisseling van biertjes en de nodige borrelpraat met deze personen zorgden voor een gezellige avond aan de bar in het hotel. De hoteleigenaar maakte snel een maaltijd klaar en kon op uitnodiging meegegeten worden. Het hotel had een café, maar sloot vroeg in de avonduren. In het dorp was niet veel te doen en werd de avonduren in een koude kamer doorgebracht. Intussen was al contact gelegd met het Nieuw Zeelandse meisje Medadane om bij haar de volgende dag te verblijven.

Ma 19-9-2005 Het hooggelegen meer Lake Waikeramoana

In het reisschema was een rustdag op zondag bij het meer, maar door de opgelopen achterstand moest op de dag een korte rit met een steile klim afgelegd worden De route naar het hooggelegen meer Lake Waikeramoana kon de volgende dag verder voortgezet worden nadat wat voedsel (fruit en mueslirepen) van de vakantieparkeigenaar gekocht werd. In Tuai was namelijk de enige winkel (general store) op zon- en maandag gesloten. De eigenaar adviseerde voldoende voorraad aan voedsel en drank op te slaan, opdat men tenminste één dag kon overleven in een afgelegen gebied. Met deze eigenaar was afgesproken dat hij als contactpersoon optrad tijdens de zware rit over de heuvels en bergen via het meer Lake Waikaremoana. De geïsoleerde ligging van dorpjes (Waikaremoana, Aniwaniwa en Ruatahuna) in de bergachtige gebieden en de plotseling veranderende weersomstandigheden maakten een dergelijk afspraak noodzakelijk om een zoekactie op te starten bij vermissing of ongeluk.

Direkt na het verlaten van Tuai en vakantiepark Big Bush Holiday Park kon men zich opmaken voor een vijf kilometerlange klim op de berg naar het hooggelegen meer Lake Waikaremoana, dat op een hoogte van 590 meter boven zeespiegel lag. In de buurt van Tuai was er nog goed geasfalteerde weg, echter na een paar kilometer was het traject zwaarder om te fietsen vanwege de aanwezigheid van gravel op het wegdek. Na ruim drie kilometer klimwerk op gravel weg verricht te hebben was er uitzicht op de waterkrachtcentrale Hydro Power Station Tuai, dat op een kilometer van het plaatsje Tuai ligt. Op het hoogste punt van de beklimming verscheen plotseling de indrukwekkende steile oplopende flanken van bergketen Panekiri Range aan het donkerblauwe meer Lake Waikaremoana. Rondom het meer waren talloze bosrijke bergtoppen waar te nemen. Na de afdaling was de aankomst in motorcamp Waikaremoana, waar een vissershuisje gehuurd werd. In het reisschema was een rustdag bij het meer opgenomen.

In de omgeving van het plaatsje Waikaremoana en het bezoekerscentrum waren diverse korte en lange wandelingen uitgezet, die in de wandelgids Lake Waikaremoana Walks beschreven waren. De gemaakte wandeltochten leidden de wandelaar langs verscholen hoge watervallen in het dichte subtropisch regenwoud en het hooggelegen meer. Tijdens de wandelingen zal men zelden een andere wandelaar tegemoet komen, zodat goede uitrusting, voldoende drank en voeding noodzakelijk zijn om in geval van nood de dag en/of nacht met goed gevolg door te brengen. Een poging om het nog hoger gelegen meer Lake Waikareiti te bereiken mislukte vanwege de invallende duisternis en opkomende sneeuwbuien.

Bij Lake Waikaremoana motorcamp en Aniwaniwa Visitor Centre zijn talrijke korte en lange wandelingen door het subtropische regenwoud van Te Urewera National Park en langs het meer Lake Waikaremoana en vele snelstromende riviertjes en watervallen te maken. Waterval Papakorito falls was per fiets gemakkelijk bereikbaar door de weg Aniwaniwa Rd tegenover het bezoekerscentrum te nemen. Rondom het bezoekerscentrum kon men een korte wandeling, Hinerau Track, door het dichte bos en langs drie watervallen (Bridal veil Falls, Aniwaniwa Falls en Momahaki Falls) maken. Na ruim een kilometer verscheen plotseling de 20 meter hoge waterval in het bos, dat op de digitale camera vastgelegd werd. Voor een steile wandeling (Lake Waikareiti Track) door in het dichte bos van Te Urewera National Park, die vnl uit Silver, Red beech en rimu bomen bestonden, en naar het hooggelegen meer Lake Waikareiti (+ 900m) diende men minimaal één uur voor uit te trekken om het meer te bereiken. Voor een korte impressie van het meer Lake Waikaremoana en het dichte regenwoud werd de wandelroute Hinau Track bij Lake Waikaremoana motorcamp uitgelopen.

Zo 18-9-2005: Gestrand in de buurt van Lake Waikeramoana (Tuai)

Na Wairoa kon de lange avontuurlijke rit over gravelwegen door het Te Urewera National Park eindelijk beginnen. De ritten vanaf Whakatane waren steeds conform het schema en de beschrijving uit de fietsgids van Lonely Plant ‘Cycling New Zealand’ gevolgd. Vanuit Marinade Parade in Wairoa was de route over SH 38 naar Waikaremoana duidelijk aangegeven op de bewegwijzeringsborden. Na het passeren van Frasertown werd het traject licht heuvelachtig ervaren en bestond het landschap uit bergjes, groene heuvels en weilanden met veel vee. Een paar kilometers verderop verscheen een groot informatiebord langs de weg, dat de gesteldheid van het wegdek SH 38 tot Rotorua weergaf. Afhankelijk van de weersomstandigheden werd op dit bord aangegeven of de weg opengesteld werd voor het auto- en vrachtverkeer. Het bord geeft ook aan dat er op bepaald gedeelte van het traject naar Rotorua over gravel was. Na ongeveer dertig kilometers waren de hellingen van de heuvels steiler en langer en voerde de fietser langs snelstromende rivier Waikaretaheke River in bosrijke gebieden. De geasfalteerde weg was nog redelijk goed en veranderde plotseling in een kilometerlange hobbelige gravel weg, dat op een paar plaatsen in het traject onderbroken wert door geasfalteerde wegen. De fietser kon het beste op de gladde en vlakke gedeeltes van gravelweg fietsen. De gravel werd door de banden van auto- en vrachtverkeer platgereden en verminderde de rolweerstand van de banden. Op de gravelwegen diende men vooral goed aan de linkerzijde van de weg te blijven en de bochten vooral niet snijden, want het tegenliggende verkeer reed vrij hard door de steile korte bochten! De laatste paar kilometers naar het Tuai waren over geasfalteerde licht hellend wegdek.

Door hevige regenval en voedsel- en dranktekorten was het niet meer verantwoord om de lange beklimming naar het hooggelegen meer Lake Waikaremoana op dezelfde dag af te leggen, waardoor de rit strandde in een vakantiepark bij het plaatsje Tuai. De overnachting vond plaats in een vakantiepark, omdat de andere overnachtingsmogelijkheden in Tuai in het laagseizoen gesloten waren. In het vakantiepark waren de appartementen bijna volledige volgeboekt door de werknemers van de waterkrachtcentrale, dat op een paar kilometer van Tuai lag. Er was nauwelijks voedsel en drank te verkrijgen in het vakantiepark, maar gelukkig waren medewerkers van het bedrijf bereid om een maaltijd tegen een vergoeding af te staan. Ondertussen gaven de kachels enorm veel warmte af om de natte kleding en schoenen snel te laten drogen.

Za 17-9-2005: Laatste dag aan de oostkust, Wairoa

Na het passeren van de stad Gisborne waren de fietstochten meer afgestemd op de beschrijvingen uit fietsgidsen van Nigel Rushton. Net na het verlaten van de weg Gladstone Road in Gisborne was de route relatief vlak door wijngebieden en weilanden met veel grazende koeien en schapen. De drukte van het wegverkeer nam naarmate men verder van Gisborne verwijderd was. Een sterke wind (soort Mistral uit de Alpen) uit het zuiden beïnvloedde de fietssnelheid licht. De kilometerslange beklimming verscheen na 25 kilometer uit het niets op en begon met een steile 1,5 kilometer klim gevolgd door een afdaling, waarna langdurig klimwerk van ca tien kilpmeter door het bosrijke en bergachtige gebied verricht diende te worden. Op het hoogste punt van het traject, Wharerata hill, was er een schitterend uitzicht op met Gisborne en kustgebieden op de achtergrond. De voortzetting van de fietstocht begon met een steile lange afdaling, waarna weer een niet al te steile helling van een paar kilometer bedwongen diende te worden.

Na de laatste klim op de berg Morere Hill was er een zeer steile afdaling naar Morere. In dit plaatsje werd gelunched in een eet- of lunch cafe uitstekend en verder even uitgerust. De laatste veertig kilometers waren relatief vlak met af en toe een niet al te steile heuvel en leidde de rondreizende fietser langs weilanden met veel vee en steile met grasbedekte heuvels. Soms kon de de Stille Oceaan aan de horizon waargenomen worden. Voor binnenkomst van de eindbestemming Wairoa moest nog voor de laatste keer een plotseling opkomende heuvel (undulating hill) bedwongen worden. Op de top van de heuvel kon men Wairoa aan de kust zien liggen.

In Wairoa droegen een medewerker en een lokale inwoner de zwaar bepakte fiets het hotel binnen, want de criminaliteit was in deze stad heel erg hoog. Deze twee mensen werden vriendelijk bedankt en de vrijdagavond werd in hotel doorgebracht. Bij het hotel was een bar dancing met harde muziek in de avonduren, waarop oordopjes uitkomst boden tegen harde muziek.

Vr 16-9-2005: Gisborne

Na het gezamenlijke ontbijt werd een schitterende foto vanaf het hooggelegen terras genomen en vertelde de hoteleigenaar over zijn viservaringen bij het hooggelegen meer Lake Waikeramoana. Hij viste vaak in het nog hoger gelegen meer Lake Waikareiti en zei dat het mogelijk was om over gravelwegen te fietsen. Hij meldde nog dat de eerste bergjes op het traject redelijk te nemen was op de fiets.

Net na het verlaten van Tokomaru Bay moest even stevig klimwerk op de berg verricht worden om de bijna drie kilometerlange niet al te steile helling te bedwingen. Tijdens de eerste kilometer van de klim kon nog één keer een blik op het plaatsje Tokomaru Bay geworpen worden, waarna de fietstocht zich kilometerslang in het binnenland van de East Coast bevond. Het klimtraject had een paar korte niet al te steile wegdek, waar de benen even konden herstellen na een krachtinspanning. In Tolaga Bay waren de golven van de Stille Oceaan even zichtbaar en overheerste het uitzicht op het heuvelachtige landschap met grazend vee voor een tiental kilometers. Een gesprek met een wegwerker over muziek zorgde ervoor dat er langer in Tolaga Bay gelunched werd dan aanvankelijk de bedoeling was. De wegwerker verzamelde veel muziek van de Nederlandse d.j. Ben Liebrand en wist veel van de house muziek. De wegwerker bood een lift aan tot Gisborne, echter het aanbod werd op een vriendelijke wijze afgewezen.

Na de pauze waren een reeks beklimmingen, waarvan de eerste berg de korste en de zwaarste was. Na het plaatsje Pouawa was de route tot Gisborne bijna geheel langs de kust en steile bergwanden. Regenbuien waren in opkomst, zodat regenkleding aangetrokken moesten worden. Ondertussen passeerden de wegwerker al toeterend met zijn auto voorbij. Voor de laatste maal was een niet al te zware één kilometerlange klim uitgevoerd moeten worden, waarna de laatste tien kilometers naar de eindbestemming over bredere wegen. Op de wegen naar Gisborne reed veel wegverkeer naar het centrum, dat vrij snel gevonden was. De aankoop van de editie ‘Pedallers Paradise North Island’ vond plaats direkt na aankomst in het centrum van Gisborne en verschafte de benodigde informatie van de nog af te leggen fietstochten. De gids vermeldde diverse services (winkels, overnachtingsmogelijkheden, alternatieve fietsroutes, gravelwegen etc.) en een lijst met fietswinkels op het Noordereiland. De BBH hotel lag een paar kilometer buiten het centrum en de avond werd doorgebracht in het hotel. In de avonduren werd pool biljart gespeeld tegen een Nieuw Zeelander van Maori afkomst. Hij verhuisde van Whangarei met zijn zwangere vriendin naar Gisborne om een nieuw bestaan op te bouwen en had samen met een vriend van Nederlandse afkomst werk gevonden. Er vond veel uitwisseling plaats van verhalen over de verschillen tussen de de Nieuwzeelandse en Nederlandse cultuur.

Do 15-9-2005: De afgelegen plaatsen langs de oostkust

Na het verlaten van Te Araroa Holiday Park was er een vlakke aanloop van zes kilometer voordat een reeks zware beklimmingen plaatsvonden, waarbij zeven kilometers over de flanken van de berg bedwongen moest worden. Na de eerste klim verdween de kustlijn voor een lange tijd uit de route en kon gefietst worden langs een onaangetaste rivier in het bosrijke binnenland. Na de bedwinging van de twee bergen volgde een lange steile afdaling naar Tikitiki, waar de Anglicaanse kerk (Tikitiki Church) bezichtigd werd. Rondom de kerk was niemand te vinden, waarop besloten werd om de kerk als nog te betreden. De houten muren waren binnen geheel met hand ingesneden volgens de Maori-traditie. De felle zon scheen door glas-in-lood ramen, waardoor er voldoende licht in de kerk was om de karakteristieke wanden en ramen te fotograferen. Na de fotostop kon de fietstocht weer voortgezet worden. Het vervolgtraject tot Te Rotokautuku was licht heuvelig en kon als vals plat beschouwd worden. Na het passeren van Rotokautuku werd even van de route ‘Pacific Coast’ afgeweken voor een lunch in Ruatoria. Het plaatsje had een paar eetgelegenheden en winkels, die de fietsers de mogelijkheid boden om even een drink- en etenspauze in te lassen en de dagelijkse boodschappen te doen. Na de tussenstop kon men zich opmaken voor een lange geleidelijke kilometerslange klim naar Te Puia Springs, dat af en toe onderbroken werd met steile hellingen en afdalingen. Er trad nauwelijks veranderingen in het landschap op en bepaalden de bergachtige en heuvelachtige gebieden het landschap. Het oversteken van onaangetaste rivieren kon alleen via de éénbaans-bruggen (one lane bridges). Na Te Puia Springs verscheen de kust eindelijk weer op het netvlies en volgde een lange steile afdaling naar de eindbestemming Tokomaru Bay.

Een inwoner van Tokomaru Bay adviseerde voor een overnachting in het hooggelegen BBH Hotel Brian’s Place. De eigenaar van het hotel kocht het hotel jaren geleden vanwege de ideale uitkijk op de baai van Tokomaru Bay. De weg naar het hotelletje was zeer steil, maar met een licht verzet was het zeker nog te doen. Bij binnenkomst in het hotelletje werd het schotse echtpaar weer in het aangetroffen en hun reactie luidde direkt: ‘That’s the cyclist!’. Na een uur wachten kwam de eigenaar opdagen en was de overnachting geregeld. De eigenaar gaf gelijk aan dat een BBH kortingskaart voordeliger was bij een langdurige vakantie. Helaas, had hij geen kaarten meer over en moest de volle prijs betaald worde. In het hotel was ook weer een Nederlandse vrouw aanwezig om gesprekken in de eigen moedertaal te kunnen voeren. Zij had net haar middelbare schoolopleiding afgerond en wilde een lange reis maken voordat ze ging werken of aan een vervolgstudie begon.

Wo 14-9-2005: Van afgelegen kustgebieden, onaangetaste rivierbedding tot bosrijke binnenlanden

De fietsroute van Te Kaha naar Te Araroa was geheel volgens de beschrijvingen uit Lonely Planet 'Cycling New Zealand'. Het traject was redelijk te fietsen over de niet al te steile heuvels en bergen in het binnenland van de East Cape. De tweede dag langs de oostkust gaf eenzelfde beeld van landschapsveranderingen, die op het traject van Opotiki naar Te Kaha al waar te nemen was. Om de vijf à tien kilometer veranderde het landschap van ruige kustgebieden in bosrijk binnenland met de bergketen Raukumara Range op de achter- of voorgrond. De ligging van de onaangetaste rivierbeddingen Kereu en Raukokore in het binnenland verraadde dat men zich in een afgelegen gebied bevond. Net als gisteren hing een donker wolkendek boven de bergketen en kon een foto van de rivierloop in het binnenland vanaf een éénbaansbrug (single lane bridge) gemaakt worden. De nederzettingen of gehuchtjes langs de route waren zeer klein en hadden één plaatselijke winkel (General Store), waar veel noodzakelijke artikelen, eerste levensbehoeften, gewoon verkrijgbaar waren. Een voedsel- en drinkstop houden in de kleine plaatsjes was soms verstandig, want het volgende plaatsje met een winkeltje kon dertig kilometer verderop liggen.

Het gehele traject was dan over het algemeen relatief vlak tot soms licht heuveligachtig. De beklimmingen over de niet al te steile flanken van de bergen waren hooguit 1,5 kilometer lang en vielen in de categorie middelmatig zwaar tot soms zwaar. Na het verlaten van het dorpje Hicks Bay was er een stevige kilometerslange klim van ongeveer drie kilometer, die naar een toeristisch uitkijkpunt leidde. Vanaf het uitkijkpunt konden de kustgebieden en de bergen in het achterland. Na een steile afdaling was de eindbestemming Te Araroa in zicht en kon wederom in een vakantiepark overnacht worden.

Di 13-9-2005: De toegangsweg naar de regio Eastcape

Direkt na het verlaten van Whakatane was de aansluiting gevonden op de de toeristische autoroute ‘Pacific Coast’. De fietstocht begon met een lichte klim van twee kilometer en was verder licht heuvelig rondom een grote meer. In de vallei Cheddar Valley overheersten veeteelt, agricultuur en estuary gebieden het vlakke landschap. De heuvels vormden een niet al te zware obstakel in het wegdek. Bij Waiotahi Beach vielen de kunstwerken van Maori’s op bij het strand en korte fotostop was nodig om de kunstwerken te fotograferen.

In Opotiki was de fietsroute ‘ en conform de beschrijvingen uit de fietsgids van Lonely Planet 'Cycling New Zealand'. Bij het passeren van de afslag naar de eerstvolgende grote stad Gisborne reden minder personen- en vrachtwagens over de autowegen. De fietsreis was vervolgens langs de afgelegen plaatsjes aan de oostkust van het Noordereiland. De meeste lichte beklimmingen waren langs de bosrijke bergwanden in het binnenland van eindigden met een schitterend uitzicht over de baai Whitianga Bay en Omaio Bay. De route tussen Opotiki en Te Kaha kenmerkte zich door de afwisseling van ongerepte natuurgebieden in het binnenland en de afgelegen plaatsjes in de kustgebieden. De onaangetaste rivierbedding Motu baande zich een weg door de ruige bosrijke bergketen Raukumara Range. Ondanks een donker wolkendek boven de bergketen kon een schitterende foto van de rivierloop in het binnenland gemaakt worden. De zwaarste berg Maraenui Hill lag in de buurt van piepklein plaatsje Hawai en de klimafstand bedroeg ongeveer vijf kilometer. Net voor de invallende duisternis (18:00 uur) werd een overnachtingsplaats in een vakantiepark gevonden. Door de late aankomst was er weinig tijd meer om boodschappen te doen en een maaltijd fish en chips te bestellen. De eigenaar van het park vertelde dat hij in de buurt van Opotiki een rondreizende fietstoerist in een oranje regenjas gesignaleerd had.

Ma 12-9-2005: Een vlakke rit in de regio Bay of Plenty

De autoroute ‘Pacific Coast’ werd na het verlaten van Tauranga even verlaten om de berg Mount Maunganui te bezichtigen. De talrijke watersportactiviteiten, winkels en hotels langs de stranden beelden de levendigheid van het plaatsje uit. Na een korte tussenstop kon de fietssnelheid opgevoerd worden, omdat er langs de kust van de regio Bay of Plenty geprofiteerd werd van de wind. Na het passeren van Mount Maunganui leverde de fietstocht naar Whakatane onverwacht een bijna vlakke rit op langs de kust van de regio Bay of Plenty, zodat het lichaam herstelde van heuvel- en bergachtige etappes op het schiereiland Coromandel. De wegen van Tauranga naar het toeristische plaatsje Mount Tauranga, dat op ca. zes kilometer van de startplaats vandaan lag, waren goed geasfalteerd en voorzien van brede fietspaden. Het plaatsje bood diverse mogelijkheden om je te vermaken langs de stranden. Na een korte tusenstop werd de fietstocht voortgezet naar Whakatane en was er na drie kwartier fietsen weer aansluiting op de toeristische autoroute ‘Pacific Coast’. Tot Otamarakau was de weg vrij vlak en uitsteken onderhouden, wat het fietsen vergemakkelijkte. Uitgestrekte weilanden, wijngaarden, akkerbouwgebieden en bos- en grasrijke heuvels van de regio Bay of Plenty passeerden de revue en de indruk ontstond dat het binnenland van deze regio een overgangsgebied was. De kust was bij Te Puke even zichtbaar vanaf de weg en verdween weer spoedig uit het zicht. Minder autoverkeer was langs de landbouwgebieden waargenomen, nadat de laatste afslag naar Rotorua gepasseerd was. Het landschap veranderde gestaag zodra de kustgebieden weer in zicht waren. Het laatste gedeelte van de route is weer over kaarsrechte wegen door het binnenland, dat uit uitgestrekte weilanden en akkerbouwgebieden bestond, en langs de bergketen, die aan de horizon verscheen.

De étappe van Tauranga naar Whakatane was met een gemiddelde fietssnelheid van 22,4 kilometers per uur vrij hoog; zodat de eindbestemming Whakatane halverwege de middag bereikt was van de fietsreis. De namiddag werd in het stadscentrum aan het water doorgebracht. De fietsgids ’Pedallers Paradise South Island’ van Nigel Rushton lag in in de boekhandel en werd zonder aarzeling direkt gekocht. De beknopte informatie van het traject en hoogteprofielen van bijna alle wegen op het Zuidereiland bevatten voldoende informatie om het schema bij te stellen. Voor aanvang van de volgende étappe werd in boekhandel Whitcoult een reservering van fietsgids ’Pedallers Paradise North Island’ van Nigel Rushton gemaakt, opdat het boek in een ander filiaal te Gisborne gekocht kon worden. In het BBH hotel te Whakatane was een Nederlandse vrouw ontmoet, met wie langdurige gesprekken in de avonduren volgde. Zij adviseerde voldoende geld op zak te hebben om de reis langs de afgelegen plaatsen aan de oostkust te kunnen maken. Zij maakte al een rondreis met de bus in dat gebied en gaf aan dat er op dat moment niet veel te beleven viel. In het hotel was een schots echtpaar aanwezig, die een paar dagen later in het BBH hotel Brian’s Place te Tokomaru Bay ontmoet zou worden.

In de buurt van het plaatsje Te Puke viel het definitieve besluit om het hoofdschema te veranderen. De eerste variant bestond uit het omzeilen van de lastige kilometerslange klim van Opotiki naar Matawai door rechtstreeks naar Rotorua te fietsen, opdat diverse toeristische bezienswaardigheden bezocht konden worden. De tweede variant bood de fietsende toerist avontuurlijke fietstochten langs de oostkust van het Noordereiland aan en volgde de toeristische autoroute ‘Pacific Coast’. Deze variant was bijna volledig afgestemd op het routeschema ‘East Cape uit de fietsgids van Lonely Planet. De keuze viel op de tweede variant, omdat de eerste variant het hoofdschema compleet zou veranderen en te veel van de kritieke route afgeweken zou worden. De tweede variant sloot aan op de wegen naar het hooggelegen meer Lake Waikaremoana, Rotorua en Taupo. Na Whakatane zou deze variant volledig in het hoofdschema opgenomen worden, opdat het hooggelegen meer in het Te Urewera Natinal Park binnen het bereik van zeven fietsdagen lag.