De fietsroute van Te Kaha naar Te Araroa was geheel volgens de beschrijvingen uit Lonely Planet 'Cycling New Zealand'. Het traject was redelijk te fietsen over de niet al te steile heuvels en bergen in het binnenland van de East Cape. De tweede dag langs de oostkust gaf eenzelfde beeld van landschapsveranderingen, die op het traject van Opotiki naar Te Kaha al waar te nemen was. Om de vijf à tien kilometer veranderde het landschap van ruige kustgebieden in bosrijk binnenland met de bergketen Raukumara Range op de achter- of voorgrond. De ligging van de onaangetaste rivierbeddingen Kereu en Raukokore in het binnenland verraadde dat men zich in een afgelegen gebied bevond. Net als gisteren hing een donker wolkendek boven de bergketen en kon een foto van de rivierloop in het binnenland vanaf een éénbaansbrug (single lane bridge) gemaakt worden. De nederzettingen of gehuchtjes langs de route waren zeer klein en hadden één plaatselijke winkel (General Store), waar veel noodzakelijke artikelen, eerste levensbehoeften, gewoon verkrijgbaar waren. Een voedsel- en drinkstop houden in de kleine plaatsjes was soms verstandig, want het volgende plaatsje met een winkeltje kon dertig kilometer verderop liggen.
Het gehele traject was dan over het algemeen relatief vlak tot soms licht heuveligachtig. De beklimmingen over de niet al te steile flanken van de bergen waren hooguit 1,5 kilometer lang en vielen in de categorie middelmatig zwaar tot soms zwaar. Na het verlaten van het dorpje Hicks Bay was er een stevige kilometerslange klim van ongeveer drie kilometer, die naar een toeristisch uitkijkpunt leidde. Vanaf het uitkijkpunt konden de kustgebieden en de bergen in het achterland. Na een steile afdaling was de eindbestemming Te Araroa in zicht en kon wederom in een vakantiepark overnacht worden.
De fietsroute van Te Kaha naar Te Araroa was geheel volgens de beschrijvingen uit Lonely Planet 'Cycling New Zealand'. Het traject was redelijk te fietsen over de niet al te steile heuvels en bergen in het binnenland van de East Cape. De tweede dag langs de oostkust gaf eenzelfde beeld van landschapsveranderingen, die op het traject van Opotiki naar Te Kaha al waar te nemen was. Om de vijf à tien kilometer veranderde het landschap van ruige kustgebieden in bosrijk binnenland met de bergketen Raukumara Range op de achter- of voorgrond. De ligging van de onaangetaste rivierbeddingen Kereu en Raukokore in het binnenland verraadde dat men zich in een afgelegen gebied bevond. Net als gisteren hing een donker wolkendek boven de bergketen en kon een foto van de rivierloop in het binnenland vanaf een éénbaansbrug (single lane bridge) gemaakt worden. De nederzettingen of gehuchtjes langs de route waren zeer klein en hadden één plaatselijke winkel (General Store), waar veel noodzakelijke artikelen, eerste levensbehoeften, gewoon verkrijgbaar waren. Een voedsel- en drinkstop houden in de kleine plaatsjes was soms verstandig, want het volgende plaatsje met een winkeltje kon dertig kilometer verderop liggen. 
Het gehele traject was dan over het algemeen relatief vlak tot soms licht heuveligachtig. De beklimmingen over de niet al te steile flanken van de bergen waren hooguit 1,5 kilometer lang en vielen in de categorie middelmatig zwaar tot soms zwaar. Na het verlaten van het dorpje Hicks Bay was er een stevige kilometerslange klim van ongeveer drie kilometer, die naar een toeristisch uitkijkpunt leidde. Vanaf het uitkijkpunt konden de kustgebieden en de bergen in het achterland. Na een steile afdaling was de eindbestemming Te Araroa in zicht en kon wederom in een vakantiepark overnacht worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten