De dag na lange étappe langs het spoorlijn (Rallarvegen) nam ik tijdelijk afscheid van de 10 jaar jongere fietsmaatje Daniel. Ik wilde graag de toeristische route Sognefjelletvegen (RV55) fietsen en moest de oversteek naar Kaupanger maken. De Duitser wilde geen 30 euro neerleggen voor de bus en veerboot, immers hij was een low-budget toerist. Ik vertelde hem dat Flam een zeer toeristisch plaatsje was en dat de treinreis van Flam naar het hooggelegen Myrdal tot één van de beste treinreizen in de wereld behoorde. Zelfs dat wilde Duitser niet doen vanwege budgettaire redenen. We wisselden onze reisschema's en adressen uit en verwachtten elkaar weer in Trondheim na 10 dagen weer te zien. Daniel zou over de Aurlandsvegen naar Laerdal richting Trondheim fietsen en vervolgens aansluiten op de kustroute Kystriksveien RV17 nabij Steinkjer. Op deze wijze hoopte hij alle veerverbindingen te ontlopen.
De bustocht van Flam naar Gudvangen duurde ca 20 minuten en was door twee zeer lange tunnels, die verboden waren voor fietsers. De bus vervoerde de fiets tegen extra betaling bij de chauffeur. Voor aanvang van de boottocht van Gudvangen naar Kaupanger had ik al last van een déja-vu gevoel. In 2003 maakte ik dezelfde boottocht langs de Naeroyfjorden, Sognefjord en Aurlandsfjorden, waardoor ik geen behoefte had om veel foto's te schieten. Na de twee uur durende overtocht kon ik direkt met een redelijke klim beginnen. Er was wat afwisseling in landschappen langs de toeristische autoweg RV 55. Het bosrijke binnenlandschap werd later opgevolgd door pittoreske plaatsjes langs de noorwegen grootste fjord, Sognefjord, en eindigde de rit in Gaupne na een geleidelijke afdaling. Ook op dit traject kreeg een lekke band, maar deze keer was een kleine, zeer dunne spijker de boosdoener.
De fietsroute naar Hellesylt was volgens de autoweg RV15 en RV60 en startte met een een middelmatig zware klim naar een hoogte van 245 meter. Het landschap oogde niet meer zo spectacuair als de voorgaande dagen. Het zag er nog wel bergachtig uit, ecter de open grasvlaktes en bosrijke gebieden overeersten. In de buurt van Maurhaugen had ik de zwaarste klim van de dag te pakken en de klim leidde me naar een hoogte van 390 m. Laatste paar kilometers van de steile afdaling naar Hellesylt gaf me een lekker gevoel, want ik had zicht op de beroemde Geirangerfjord. De overstocht met de veerboot van Hellesylt naar Geiranger duurde een 
uur en kostte me Nkr 98. Ondanks de bewolkte en regenachtige dag kon ik enigszins goede foto's van de vele watervalletjes en steile fjordwanden. Een niet te missen beeld bij een overtoct waren de rondvliegende meeuwen, die zich lieten voeden door de toeristen. Geiranger was een zeer toeristische dorp, dat laag in de vallei lag en alleen via een boot of na bedwinging van een bergpassen te bereiken was. Geiranger was ook een havenplaatsje waar cruiseschepen regelmatig een stop maakten.
De zware bergétappe van gisteren had ik goed verwerkt en bereidde me voor op de volgende toeristische route, Strynefjelletveen RV258. Na de dagelijks boodschappen gedaan te hebben, zat ik weer op de fiets. Het was een bewolkte dag, maar nog helder genoeg om leuke foto's te maken. Tot Skjak fietste ik in een open dal met veel toeristische overnachtingsmogelijkheden in de kleine dorpjes. De étappe is nog redelijk vlak en bij het waterval Donfossen hield ik de gebruikelijke fotostop en legde de niet-spectaculaire waterval met de digitale camera vast. Daarna volgde een paar stevige colletjes langs een snelstromend rivier en had ik besneeuwde bergtoppen met wat sneeuwvelden op de achtergrond.
