Chinese volksaard

Chinese volksaard
De chinese samenleving bestond uit diverse bevolkingsgroepen, wat het omschrijven van het chinese volksaard niet vergemakkelijkte. Degene, die een lange reis in het zuiden van China maakte, zou een paar karakteristieke, opvallende eigenschappen van de Chinezen kunnen opdreunen.

· Net als de Japanners hielden de Chinezen zich strikt aan de opgelegde bureaucratische procedures, wat in de ogen van een buitenlander nog al storend was. Ze bepaalden hoe de uitvoering van de procedures plaatsvonden. De buitenlandse toerist kon de procedures omzeilen door handig gebruik te maken van de ontstane ruis tijdens het communiceren. Een verontwaardigde blik of een boze houding aannemen hielp vaak. Vanaf dat moment stribbelden de Chinezen niet meer tegen. De Chinezen beseften dat de buitenlanders hen toch niet begrepen. Vervolgens lieten ze de kreet ‘Ting bu dong’ meerdere malen aan omstanders horen. Deze vaak gebruikte kreet gaf aan dat de buitenlander het wel gehoord en niet begrepen had. Onder alle omstandigheden beheersten de Chinezen zich, indien de buitenlander de opgelegde procedures niet goed opvolgde; een opvallende eigenschap van de Chinezen.

· In het zuidwesten van China ontkwam je niet aan het spuugcultuur. In overvolle restaurants galmde het harde geschraap uit de kelen en er volgde weer een fluim op de grond. Deze nare gedragsvertoning moest je als buitenlandse toerist aan je voorbij laten gaan. Slechts een enkeling maakte zich schuldig aan dit storende gedrag. De meeste chinezen spuugden op een zachtere wijze door het schrapen van de keel achterwege te laten en vingen de fluim in zakdoekje of sigaretdoosje op. Spuugcultuur was in het zuidoosten van China minder nadrukkelijk aanwezig. Indien buitenlandse toeristen zich stoorden aan dit soort gedragingen, zouden ze het moeten melden aan het personeel van het restaurant. Na een reprimande lieten de meeste Chinezen het spugen achterwege.
· De meeste Chinezen hielden zich niet aan de verkeersregels, wat leidde tot chaotische toestanden op de weg. Het auto- en vrachtverkeer verleenden geen voorrang aan het langzame verkeer (scooters, fietsers en voetgangers). Bij gevaarlijke of vervelende verkeerssituaties toeterden ze meerde malen achterelkaar tot de onveilige situatie opgelost was. De meeste voetgangers stoorden zich niet meer aan het luide getoeter van aankomende auto- en vrachtverkeer.· De Chinezen maakten gemakkelijker gebruik van de vele goedkope eetgelegenheden in de stad. In een eethuisje konden ze snel hun voedsel naar binnenwerken.
· In de provincie Sichuan zochten de Chinezen de theehuisjes op om even gezellig bij te praten onder het genot van een kopje thee en een sigaret. Een chinees theehuisje kon je vergelijken met een nederlandse stamkroeg of een marokkaanse koffiehuis in een westeuropese volkswijk.
· De Chinezen vulden de dode tijdsmomenten vooral op met bord- en kaartspelen. In de provincie Sichuan was het bordspel Mah Jong vrij populair onder de volwassenen. Het spel werd op pleintjes, in het park of op straat gespeeld. Jongeren en studenten hielden zich bezig met computerspelen in een ‘gamehouse’ of internetcafé. Poolbiljarttafels zag je vooral in dorpen, die in de afgelegen gebieden van Zuidwest-China lagen.
· Een deel van de Chinese bevolking maakte in de avonduren tijd vrij voor ontspanning na een lange werkdag. Op een groot verzamelplek als een plein namen de fanatiekelingen deel aan de Chinese lichaamsoefening (Tai-Chi) of voerden traditionele danspasje rondom een kampvuur uit. Dit was vooral bij de Chinese vrouwen populair.