Eerste indruk van China

De heenreis was zonder problemen verlopen. Luchtvaartmaatschappij KLM had de regels voor het afgeven van bagage in de laadruim sinds maart aangepast. Mijn voor- en achtertassen had ik in een grote zak gedaan, zodat het als één bagagestuk geregistreerd stond. Het andere bagagestuk was de fiets, waarvan ik alleen de pedalen en stuur gedemonteerd heb en de banden grotendeels leeg heb laten lopen. Tijdens de vlucht van Amsterdam naar Chengdu, de hoofdstad van de Chinese provincie Sichuan, zat ik naast een Nederlandse directeur , die sinds 1997 in de stad Kunming woonde en projectontwikkelaar was voor het opzetten van natuurreservaten in China, en wisselde eerst reisverhalen in Afrikaanse landen uit en vervolgens over Aziatische landen. Ik vertelde mijn fietsbelevenissen in Japan en hij over zijn opgedane levenservaringen in het zuiden van China. Hij gaf mij waardevolle tips mee , die ik in de Zuid-Chinese provincie Yunnan kon gebruiken. Na de landing namen we direct afscheid van elkaar en nam hij de binnenlandse vlucht naar de hoofdstad van Yunnan, Kunming.

Na de landing had ik vrij snel mijn fiets en bagagespullen opgepikt uit de bagagehal. Binnen een half uur pakte ik mijn fiets uit de grote KLM fietsdoos en monteerde ik de stuur en pedalen op mijn fiets. De laatste handelingen waren de fiets rijklaar maken: banden oppompen, afstellen en controleren van stuur, derailleur, rem- en versnellingsysteem en zadel. Ik was vermoeid van de lange fietsreis en probeerde een taxi te regelen, nadat ik 250 euro’s ingewisseld had tegen 2000 chinese yuan (RMB). De Chinezen maakten me duidelijk dat er geen plaats was voor een fiets en dat er geen grote taxi’s beschikbaar waren. Er restte mij niets anders op dan naar het backpackhotelletje te fietsen. De eerste uitdaging in China.

De opgedane ervaringen tijdens mijn fietsreizen in diverse landen zorgde ervoor dat ik me geen zorgen hoefde te maken of ik het hotelletje ergens in het centrum van de miljoenenstad Chengdu zou kunnen vinden. De fietsbelevenissen in de dichtbevolkte Japanse hoofdstad heeft mij geleerd dat de bewegwijzering naar het centrum van Chengdu enerzijds niet duidelijk aangegeven is en anderzijds wel zeer gemakkelijk ingedeeld is. Dit ervaarde ik nadat ik via mijn GPS applicatie op mijn mobiele telefoon erachter kwam, dat ik soms in de buurt van het hotelletje was en soms weer een kilometer verder verwijderd was. De wegenkaarten van Google gaven de instructies in het Engels, maar de namen van wegen en straten in het Chinees. Ik schoot er niets mee op, dan me te concentreren op de ligging van het stadscentrum; het grote plein met het standbeeld van voormalig staatsman Mao.

Bepaalde hoofdwegen waren opgedeeld in secties en in twee centrumringen. Mijn probleem was dat ik het middelpunt van het centrum niet wist en geen moeite genomen had om het uit te zoeken. Immers mijn Google GPS applicatie leidde me wel naar de plaats van bestemming . Ik raakte soms gedesoriënteerd door de benamingen van verschillende stadcentra en de vele verkeersopstoppingen met omleidingen. In het centrum waren de bewegwijzeringborden vanuit het mandarijn ook in het Engels vertaald. Als de engelse ondertiteling ontbrak op een verkeersinformatiebord dan kon ik uit het Pinyin schrift afleiden dat de weg Xinghui Xi Lu een autoweg was ten westen van het middelpunt van het stadscentrum. Het verhinderde mij niet om na te vragen of ik wel in de goede richting fietste.

Over deelname aan het stadsverkeer in China diende je te beschikken over stalen zenuwen. De verkeersdrukte en brede autowegen maakte het mij zeer lastig om geconcentreerd de verkeersborden te blijven volgen. Het auto- en vrachtverkeer raasde rakelings langs je voorbij en verleende nauwelijks voorrang aan fietsers, bromfietsers, scooters, fietstaxi’s en overgeladen fietskarren. In het stadscentrum zijn wel speciale fietspaden langs de verkeersader van de stad gelegd, maar dat betekende niet dat je niet hoefde op te letten op het verkeer. De scooters scheuren toeterend op hoge snelheid langs je voorbij. Sommige fietsers begroetten mij met een vriendelijke lag en keken verbaasd dat met een helm en volgepakte fiets door hun stad fietste.

Op drukke kruispunten was de levendigheid van de stad af te zien en was soms even het overzicht weg. De provincie Sichuan stond bekend om zijn vele eetgelegenheden langs de weg en dat was mij als fietser ook niet ontgaan. In de avonduren maakte ik kennis met de regionale keuken van Chengdu. Ik kon geen keuze maken en de kok bepaalde welke groente- en vleessoorten in mijn maaltijd terechtkwamen. Verschillende wokgroentes in een wok gooien en roerbakken op hoog vuur, zo simpel leek het en afgestemd op de persoon. Sommige groentes en vleessoorten gingen gezamenlijk in een pannetje en werden gekookt in een zeer pittige brouwsel van verschillende noodles, soepgroentes en taugé. Bij een andere etenstentje zag je een zwaar voorwerp op een levende platvis liggen en wist je dat die een vreselijke dood tegemoet ging. Ik at de maaltijd met twee houten stokjes en kon geregeld mijn tong laten afkoelen door koude cola te drinken.