Utsunomiya - Tokyo (Honshu, Japan)
Als rondreizende fietser ontging het me niet dat de regio Tokyo ’s werelds grootste metropool was, bestaande uit een zeer grote stad met de bijgelegen stedelijke gebieden, waarvan de inwoners vooral verbonden waren door werk of winkelgelegenheden. De fietsroutes over de nationale autoweg van Aomori naar Tokyo waren voornamelijk door stedelijke gebieden , waarbij de verkeersdrukte van korte duur was. De verkeersdrukte nam geleidelijk af naarmate men verder van het stadscentrum verwijderd was. Dit gold niet voor het stadscentrum van Tokyo, dat uit meerdere dichtbevolkte steden bestond. Vooral in de ochtend- en avondspits hielden de drukke verkeerstromen binnen het stadscentrum niet op. Op de regionale en nationale wegen binnen de stadsgrenzen verhinderden de vele verkeerslichten een vlotte doorgang van het verkeer. De tolwegen garandeerden een continue verkeersstroom door veelvuldig gebruik te maken van fly-overs binnen de stedelijke gebieden, maar konden de enorme verkeersdrukte tijdens de spitsuren niet snel verwerken. Voor het auto- en vrachtverkeer zat er niets anders op dan betaald file rijden.
Toen ik het centrum naderde, was voor mij van belang waar het eeuwenoude stadhart en het centraal station van Tokyo lagen. Mijn reisschema liet een meerdaags verblijf in een wereldstad als Tokyo niet toe. Uit de reisgids maakte ik op dat toeristen het stadscentrum het beste vanaf het hoofdverblijf van de Japanse keizer (Imperial Palace) verkennen konden. Zo begon mijn verkenningstocht in Roppongi, een aangrenzende gebied naast het eeuwenoude stadscentrum. De hoogste kantoortoren van de stad was de naar de ontwerper genoemde toren Mori Tower en bevond zich centraal op het megacomplex Roppongi Hills.Vanaf het observatiedek op de 54e verdieping fotografeerde ik Tokyo’s landmark Tokyo Tower in het dichtbevolkte stadscentrum . Deze markante toren was identiek aan de wereldberoemde Eiffeltoren in Parijs, maar was net iets groter en woog veel lichter. De laaghangende dichte bewolking hing boven de stad, waardoor ik de beroemdste berg van Japan de vulkaan Fuji niet kon zien. Het uitgebreide netwerk van tolwegen, die in het stadscentrum boven de normale wegen uitstaken, creëerde naast de vele overheersende neonverlichtingen op de hoogbouw zwevende verkeersstromen in de nachtelijke uurtjes en liet de stad lijken op Gotham City uit de film van Batman.
Twee verdiepingen lager bevond zich het Mori Arts Center met een tentoonstelling ‘According to what’ van de chinese kunstenaar AI Wei Wei. De kunstenaar maakte veelvuldig gebruik van geometrische figuren en oude objecten, die hij tot één nieuwe creatie ontwierp. Het theehuis was opgebouwd uit eenvoudige objecten als de vierkant en de driehoek, die door het samenpersen van theebladeren als kleine bouwstenen fungeerden. Zijn opvallendste werken waren de drie grote foto’s, waarin hij de val van een 2000 jaar oude chinese vaas uit de Ming dynastie fotografeerde. Met de brokstukken creëerde hij een nieuwe creatie aan kleurrijke potten, die voor de foto’s tentoongesteld waren.
In de namiddag wandelde ik door de grote Japanse tuinen die rondom het hoofdverblijf van de keizer ‘Imperial Palace’ lagen. Degene, die geen reservering voor een rondleiding in het hoofdverblijf, kon alleen de Nijubashi (de dubbele brug) en hoofdverblijf (Kokyo) fotograferen. Nadat de fotografen klaar waren met het fotograferen van groepen Japanners, maakte ik de schilderachtige foto ook. Vervolgens slenterde ik door de grote hoftuinen en bewonderde de vele boomsoorten, die de traditionele japanse tuin karakteriseerden. De vermoeidheid sloeg toe en een middagdutje op een bank onder de koele schaduwplekken van de metershoge bomen bood uitkomst. 
Het wandelen in eeuwenoude stadscentrum in de buurt van het centraal station nam veel tijd in beslag, zodat je de metro beter kon nemen om snel van de ene kant naar de ander kant van het centrum te geraken. Dat was met alle stadscentra rondom het centraal station het geval. De stadsgebieden Akihabara en Asakusa bezocht ik en raakte verveeld met de vele megawinkels en marktjes. Af en toe een heiligdom, museum of stadspark in deze gebieden, maar dat was het dan. Minimaal een driedaags verblijf in Tokyo zou ik anderen aanraden, mits ze het stadsleven of winkelgebieden in Tokyo echt goed wilden leren kennen. In alle andere gevallen zou ik de gebieden buiten de metropool adviseren, want buiten een straal van ca. 60 kilometer lagen mijns inziens mooiere gebieden, die het bruisende leven in de hoofdstad deden verbleken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten